Sagan dé openbaring eerste week

Vanaf het eerste moment ben ik fan en kan ik dus eigenlijk niet meer objectief kijken naar de prestaties van Peter Sagan. Toen hij als broekie het profpeloton betrad zag je het meteen, daar rijdt een groot kampioen in wording.

Ik vergelijk het met het moment dat ik Oscar Freire als onbekende nieuwkomer voor het eerst wereldkampioen zag worden. Meteen verkocht , meteen groot fan. Dat ik jaren later ploegleider werd van dit fenomeen kon ik toen natuurlijk niet bevroeden. Freire was een natuurtalent met een onbevangenheid waar iedereen jaloers op was. Fietsen was voor hem een manier van leven maar zeker niet het allerbelangrijkste. Maar dat wilde niet zeggen dat hij geen ongelooflijke sterke wil had om te winnen. Zonder de mogelijkheid om wedstrijden te winnen had hij het denk ik niet lang volgehouden. Daar waren de opofferingen te groot voor.

Wanneer Freire zei dat hij zich goed voelde dan kon je erop vertrouwen dat je als ploeg voor de winst mee deed. Hij vertrouwde vooral op zijn intuïtie en die liet hem zelden in de steek.

Peter Sagan doet mij sterk denken aan Oscar Freire. Hij rijdt rond met eenzelfde onbevangenheid. Alleen nog veel speelser en met meer oog voor de factor show. Maar de drang om te winnen is bij hem net zo groot. Dat hij de laatste tijd de tweede plaatsen aaneenrijgt doet pijn. Vooral bij hem maar ook bij zijn fans. Je ziet gewoon dat hij in een supervorm verkeert maar dat is helaas geen 100 procent garantie voor de winst.

Probleem is vooral dat hij gevangene is van de tactieken van zijn ploeg. Alberto Contador is de man om wie het draait. Het geel heeft prioriteit en etappezeges zijn ondergeschikt. Des te knapper is het hetgeen Sagan dag in dag uit laat zien. Ondanks de nederlagen gaat hij er als een groot kampioen mee om.

Voor mij is hij de grootste openbaring van deze eerste Tour week. Maar ja, zoals ik al aangaf, helemaal objectief ben ik niet.