Factchecken vanuit de achterbak

Met de VVD-crimefighters Ad van der Steur en Klaas Dijkhoff aan het roer waait er vanuit het ministerie van Veiligheid en Justitie een nog hardere wind waarvan ze bij De Telegraaf in ieder geval vinden dat hij lekker ruikt.

Veiligheid is daar van oudsher het troetelonderwerp en als ze bij De Telegraaf over de benoemingen zouden gaan waren ze waarschijnlijk ook bij minister Ad van der Steur en staatssecretaris Klaas Dijkhoff uitgekomen. Van der Steur is een ongegeneerde Leidse corpsbal en zijn hulpje Dijkhoff groeide als zoon van een legerofficier zo’n beetje op in Duitse kazernes en houdt net als zijn baas van oneliners. Over jihadisten: „Wij hebben ze liever in de bak dan in Irak.”

Eergisteren mocht hij in De Telegraaf vertellen hoe of het zat met de verscherpte controles aan de grenzen: er kwam geen verstekeling meer door. Reden voor de redactie om ook maar eens te gaan factchecken, maar dan wel op z’n Telegraafs. Met twee man zakten ze af naar Hoek van Holland waarvandaan de Stena Line richting Harwich vertrok. De een mocht sturen, de ander speelde ‘de verstekeling’.

Een heerlijk stukje journalistiek dat al begon op de parkeerplaats aan de Basisweg waar de twee poseerden voor een typische Telegraaffoto: een no-nonsense kleurenplaat van verslaggever Niels Kalkman in de achterbak en verslaggever Gijsbert Termaat naast de luxe wagen.

Waar undercovercollega’s als Alberto Stegeman heel omzichtig hun best doen om juist niet gepakt te worden deden zij het tegenovergestelde. In de achterbak kruipen vond ik al niet heel slim als je niet gevonden wilt worden, maar terwijl collega Niels daar ‘duizend doden stierf’ – „Doodeng. Je weet dat je de wet overtreedt, en vanuit de kofferbak krijg je niets mee van wat er buiten gebeurt. Alleen de duisternis en de pijn in de ledematen” – gaf verslaggever Gijsbert zich meteen over toen ze hem op de veerboot vroegen of die kofferbak ook open kon.

„Meneer, ik moet u wat bekennen. Ik heb een verstekeling bij me.”

Daarna nam de reportage een schitterende wending die ik graag gefilmd had gezien. Nadat de twee zich kenbaar maakten als Telegraafjournalisten zagen de douaniers meteen ‘het maatschappelijk belang’ van de undercoveroperatie in, wat de verslaggevers gretig noteerden.

„We zien het nut van jullie missie in.”

Overladen met complimenten en met de kleinst mogelijke boete keerde het duo ruim voor de deadline terug bij de Basisweg. In een mum van tijd was de democratie gecontroleerd met een voor Telegraaf-lezers geruststellend resultaat: ‘Verstekeling blijkt kansloos’.

De bewaking van de landsgrenzen was bij Van der Steur en Dijkhoff in goede handen. Als Telegraaf-lezer kon je er op vertrouwen dat de misdaadcijfers binnenkort nog verder zouden gaan dalen.