Landschap van dood en mosterdgas

Vóór de vijfde etappe legde Chris Froome en zijn luitenant Peter Kennaugh een krans bij het Arras Memorial om de gesneuvelde Commonwealth soldaten van de Eerste Wereldoorlog te gedenken. Ik bestudeerde de foto van het moment op een computerscherm. Kennaugh droeg een extra paar mouwstukken, Froome had aerodynamische hoesjes over zijn schoenen getrokken. De kuiten waren gesmeerd.

Ik heb nooit veel op met fotogenieke acties als deze, maar nu ontroerde het me. Het was de zorg, nee, de tederheid in hun houding waar het hem in zat. Alsof Kennaugh en Froome snapten dat het niet vanzelfsprekend was om even later het hele stuk van Arras naar Amiens te koersen.

Van het een komt het ander. Vrijmoedig springend van link naar link beland ik op de twitterpagina van de Commonwealth War Graves Commission. Op 3 juli postte de CWGC een kort gedichtje, zijnde een persoonlijke inscriptie op een van de duizenden graven langs de voormalige frontlinie:

„Dear son you lay with the brave, where no tear of your mother can fall on your grave.”

Ik werd er stil van. Die moeder is natuurlijk ook allang dood.

Bij een andere ploeg, Orica-GreenEdge, droegen de renners gisteren rouwbanden om de Australische doden van WOI te eren. Onderweg sneuvelde Albassini - armbreuk. Toen waren ze nog met zes.

Het landschap tussen Arras en Amiens ademde dood en mosterdgas. Een landschap vergeet niet; het tolereerde de Tour. Afgezien van de chemische bewapeningswedloop die het peloton de laatste paar decennia teisterde lijkt wielrennen in niets op De Grote Oorlog.

In Amiens werd Wilco Kelderman voor de NOS-camera gehaald. Debutant Wilco was op een kwartier van de eersten binnengelopen terwijl hij in Utrecht nog vertrokken was als een van kopmannen van Lotto-Jumbo. „Ik kwam niet meer vooruit”, stamelde hij tot drie keer toe. „Gisteren ging het nog, maar vandaag…” De Grote Valpartij van de etappe naar Huy had hem dan toch genekt.

Kelderman stapte terug de ploegbus in met een gezicht alsof hij rechtstreeks vanuit de loopgraaf een brief naar huis ging schrijven: „O moeder, ik kan niet meer.”

Wilco, je bent zo jong en zo talentvol. Sneuvelen is tijdelijk. Echt.