Vitale slakken

De enige zekerheid die ik als conservator van een natuurhistorische collectie dacht te hebben – de dieren en planten waarmee ik werk zijn dood – is er niet meer. Dat bleek toen de collega’s van de schelpenafdeling mij een doosje met landslakken lieten zien. Het gaat om zes exemplaren van Cerion uva die op 9 september 2013 door bioloog Henk de Jong op Curaçao werden verzameld.

Hij schonk de slakkenhuisjes aan het Natuurhistorisch Museum, waar het monster nummer NMR 9930-080788 kreeg en geëtiketteerd in een kartonnen doosje in een lade met andere landslakken werd gearchiveerd.

Zonder voedsel en vocht ontwaakten de ingedroogde weekdieren uit hun lethargische toestand: twee slakken vraten het etiketje aan, één kroop zelfs het bakje uit.

Het blijkt vaker voor te komen. Een klassiek geval vertrouwde William Baird toe aan The Annals and Magazine of Natural History van 1850. Hij beschreef hoe een in het British Museum op een kartonnetje vastgeplakte Egyptische woestijnslak (Eremina desertorum) na vier jaar weer tot leven kwam.

Die conservator hield de slak nog twee jaar vitaal door hem koolbladeren te voeren. Ik heb ze voor de zekerheid in 70 procent alcohol ondergedompeld.