Serena overvleugelt Venus in alles

Affiche is mooier dan de uitvoering van de ‘Sister Act’; jongste zus wint eenzijdig duel in achtste finale.

Venus (rechts) en Serena Williams omhelzen elkaar na hun wedstrijd in de achtste finales. Serena kan een seizoensgrandslam halen: de Australian Open, Roland Garros, Wimbledon en de US Open binnen één kalenderjaar winnen. Foto Andrew Couldridge/reuters

Ze wilde net als Venus zijn. Haar aardigere, verstandigere, langere, sterkere zus tegen wie het kleine, iele meisje zo opkeek. Wanneer de familie Williams in de jaren tachtig restaurants bezocht, zorgde moeder Oracene dat jongste dochter Serena als eerste bestelde. Anders zou ze precies hetzelfde nemen als grote zus Venus. „Ik zei nooit wat ik zelf dacht”, vertelt Serena Williams in haar autobiografie On the line. „Het was altijd Venus dit en Venus dat. Venus, Venus, Venus.”

Eén jaar, drie maanden en negen dagen – dat is het leeftijdsverschil tussen de twee. In haar jeugdjaren in de Californische stad Compton was de fysieke achterstand op Venus een kwelling voor Serena. Ze had een bijrol in het grote masterplan rond Venus. Zij was de attractie, de tennisbelofte. Niet Serena, kind in de schaduw.

Gisteren speelden ze op Wimbledon voor de 26ste keer tegen elkaar, ruim zeventien jaar na hun eerste onderlinge duel als prof. Gezien hun leeftijd – Venus is 35, Serena wordt in september 34 – kan het zomaar de laatste Sister Act zijn.

Twintig grandslams

Het affiche was mooier dan de uitvoering, zoals vaker bij de opgeklopte zussenstrijd. Serena wint het eenzijdige duel in de vierde ronde met 6-4 en 6-3 en leidt in de onderlinge ontmoetingen nu met 15-11. Op de overige statistieken scoort de jongste ook beter: Serena won twintig grandslams, Venus zeven. Serena stond 247 weken eerste op de ranglijst, Venus 11 weken.

Serena overvleugelt haar oudere zus in alles. Iets wat 25 jaar geleden nog ondenkbaar was. „Duidelijk, Venus was het fenomeen, het wonderkind, de rijzende ster”, schrijft Serena in haar biografie, uitgegeven in 2009. Natuurlijk, zij had in die tijd ook talent, maar miste in haar prille jeugd nog de kracht die Venus wel had.

Serena voelde zich vergeten, zelfs door vader en coach Richard, die ze als haar grootste fan zag. „Hij bracht meer tijd met Venus door, werkte meer aan haar spel, praatte meer met journalisten en coaches over haar.” Bij oefenpotjes tussen de twee kon de jongste alleen bijblijven door vals te spelen. „Bij een close call was het mijn punt.”

Dat was vroeger, lachte ze gisteren. „Ik was jong. Ze versloeg me altijd.” Serena jaagt nu op een ‘seizoengrandslam’: de Australian Open, Roland Garros, Wimbledon en de US Open binnen één kalenderjaar winnen. De eerste twee won ze, nu wil ze de laatste twee. De Duitse Steffi Graf was in 1988 de laatste die dat lukte.

Knokkend voor erkenning

Serena domineert het vrouwentennis, zonder veel flair. Ze zwoegt, kreunt, beukt en verkeert vaak op het randje van uitschakeling. Schreeuwend en vechtend komt ze er meestal door. Een eigenschap die ze mede ontwikkelde in haar jeugdjaren, knokkend voor een beetje erkenning.

Eigenwijs als ze is, doet Serena er als junior alles aan serieus te worden genomen. Iedere dag smeekt ze vader Richard of ze mag deelnemen aan toernooien, want dat mag Venus toch ook? Maar ze is er nog niet klaar voor, vindt hij. Serena bedenkt een list. Rond haar achtste verjaardag schrijft ze zich in voor een toernooi waaraan haar zus ook meedoet – zonder medeweten van haar ouders. „Ik wilde alleen maar wat Venus had.” Ze komt tot de finale, waarin Venus wacht. Het is de premature doorbraak van de Afro-Amerikaanse tenniszusjes. De negenjarige Venus wint. Tot droefenis van Serena. Venus, beschermend als ze is, geeft de gouden medaille aan haar zusje. Die bewaart hem naast haar bed, tot de dag van vandaag.

Vanaf haar vijftiende begon Serena in lengte te groeien en werd ze langzaam de powertennisster die ze nu is. Vanmiddag wacht in de kwartfinale de gevaarlijke Wit-Russische Victoria Azarenka. Maar haar levenslange obstakel heeft ze alvast ontmanteld. In de meest ongemakkelijke wedstrijd van het toernooi. Elkaars blikken ontwijkend. Geen moeder in de spelersbox, zoals gebruikelijk is bij hun individuele wedstrijden. Geen handje na afloop, maar een omhelzing met wat „zusterlijke woorden”, aldus Venus.

Met twee enorme tennistassen op hun rug verlaten ze samen het centercourt, misschien wel voor de laatste keer. „Als de wedstrijd voorbij is, gaan we door met ons normale leven”, zei Serena vrijdag al. „Ze is vandaag mijn zus. Ze is volgende week mijn zus. Ze is volgend jaar mijn zus. Dat is belangrijker dan een wedstrijd.”