Horeca-man

De jongen die me door de puberteit sleepte door toen mijn beste vriend te zijn emigreerde een paar jaar geleden naar het Griekse eiland Samos waar hij een strandtent begon die The Parrot heette. We waren elkaar, zoals dat gaat, uit het oog verloren doordat ik ging studeren en hij de horeca inging.

In Nederland eindigde die carrière met een eigen café, het Wapen van Rheden, waar ik hem toen het nog goed ging een keer opzocht. Ik herinner me een woonboerderij waar in iedere ruimte een televisie hing, een vriendin die het over de bonte en de witte was had en een bedrijfsauto waarop het logo van zijn zaak was gestickerd waarmee hij die middag in Duitsland een halve koe moest halen, want die waren daar goedkoper dan hier.

Het lukte hem uiteindelijk niet om de bevolking van Rheden massaal aan de betaalbare daghap te krijgen, want een paar jaar later vertrok hij halsoverkop naar Griekenland. Ik vond hem eigenlijk altijd al Grieks, zeker in zijn afkeer van regels en de Belastingdienst.

Sinds het gedoe in Griekenland was hij terug in mijn hoofd, dat wil zeggen: ik las de berichten die hij op zijn Facebookpagina plaatste.

‘OXI!!! Goed gedaan Griekse vrienden, en nu samen de schouders eronder!’ schreef hij gisteren.

De dagen en weken ervoor voorzag hij berichten in de Nederlandse media van een woedend, soms wanhopig commentaar. Vooral RTL Nieuws en De Telegraaf moesten het ontgelden.

‘Alweer een afbraak journalist die sensatie schopt!!!’

‘Medicijnen BIJNA OP!!! VETTE ONZIN.’

‘De vriezers liggen VOL!’

‘Gisteren arriveerde de veerboot uit Athene met normale bevoorrading.’

Hij plaatste ook foto’s van het leven op Samos, waar de plaatselijke ondernemers met de krant van de dag in de hand in hun winkeltjes stonden waar inderdaad nog fetakaas, olijven, worstjes en yoghurtjes in de koeling lagen en inwoners met geld zwaaiden dat ze uit een geldautomaat hadden gehaald.

Een jaar of twee geleden, zijn vader moest worden begraven, zagen we elkaar voor het laatst. Een korte ontmoeting in een Arnhems café, waar hij het bedienend personeel keurend bekeek en indeelde in twee groepen: echte horecamensen en mensen die in de horeca werkten. Zelf behoorde hij volgens zichzelf tot de eerste groep, hij zou in ieder geval nooit zoals daar een biertje serveren waarvan de schuimkraag niet precies twee vingers hoog was. Reden voor hem om het glas in één teug achterover te slaan en aan te kondigen dat hij daar in ieder geval niet snel meer zou komen, wat waar was want de volgende dag vertrok hij weer naar Samos in Griekenland waar hij ergens in de bediening werkt en nooit meer weggaat.