Het leven gaat door, zeggen ze. Maar is dat ook zo?

Bijna een jaar geleden verongelukte vlucht MH17. De komende tijd staat de gebeurtenis volop in de aandacht. Han Nefkens worstelt met al dat herdenken.

Foto Pierre Crom / ANP

Op 17 juli is het een jaar geleden dat ik werd gebeld door mijn zwager uit de VS, die me vertelde dat een vliegtuig van Malaysia Airlines op weg van Amsterdam naar Kuala Lumpur uit de lucht was geschoten. Zaten er misschien bekenden van mij in? Ik wist meteen dat ik Joep Lange en Jacqueline van Tongeren nooit meer zou zien: een paar uur daarvoor had Jacqueline me nog vlak voor de start vanuit het vliegtuig gesms’t.

Ik kan niet goed inschatten hoe en of ik dit gemis heb verwerkt. Het leven gaat door en er zijn veel prettige momenten waar ik intens van kan genieten. Het verdriet is niet meer zo overweldigend als de eerste maanden en bovenal is het niet meer zo onwerkelijk. Het is alsof mijn hersenen wat meer gewend zijn aan de leegte die ze hebben achtergelaten.

Maar is dat zo? Ik heb de foto’s van Joep en Jacqueline van mijn computerscherm gewist, ik kreeg een steek in mijn maag iedere keer wanneer ik ernaar keek. De boeken die Joep me over de afgelopen vijfentwintig jaar cadeau heeft gedaan staan op ooghoogte in mijn kast, maar ik raak ze niet aan. Wanneer ik per ongeluk de theedoek met koetjes pak die we van Jacqueline kregen, leg ik hem snel weer weg. Onlangs kocht ik een video van een Afrikaanse kunstenaar omdat ik wist dat Jacqueline hem geweldig zou vinden, alsof ik die ervaring nog steeds met haar zou kunnen delen.

Een paar maanden geleden werd ik uitgenodigd voor het Amsterdam Diner waar Joep en Jacqueline herdacht werden, maar ik ben niet gegaan. Het moest nu maar eens afgelopen zijn met al dat herdenken, het leven gaat verder, hield ik mezelf voor. Maar toen een vriend me een whatsapp stuurde op het moment dat een enorme foto van Jacqueline in de Heineken Hall werd getoond, barstte ik thuis in Barcelona in snikken uit.

Het is een constant gevecht tussen gevoel en dat gevoel proberen te rationaliseren.

De boeken van Joep, de koetjestheedoek en zelfs de video die Jacqueline nooit zal zien, brengen het verdriet weer naar boven, het komt dan zo dichtbij.

Ik weet niet of ik het gemis een plaats heb weten te geven in het afgelopen jaar of dat ik het slechts wegdruk. Ik weet ook niet of dat regelmatig wegdrukken, laat ik het dan maar doseren noemen, niet een vorm is van het verdriet plaatsen. Wat natuurlijk niet helpt is dat door het bijzondere karakter van ‘het ongeluk’ MH17 al een jaar lang nog geen dag uit het wereldnieuws is geweest.

Op 17 juli zal ik geen kranten lezen, ik doe de televisie niet aan, zet mijn telefoon af en kijk niet naar mijn mail. Ik ga wandelen met Sarita, onze hond, en voer haar koekjes uit het zakje met de rode strik dat Joep en Jacqueline nog voor haar kochten en dat al meer dan een jaar in een hoek van de kast ligt.