Wat resteert, is een ellendig hoopje mens

Het duo Reinder Nummerdor en Christiaan Varenhorst mist wereldtitel na vijf verspeelde wedstrijdpunten. Dan moet het maar in Rio gebeuren.

Teleurstelling bij Reinder Nummerdor na de verloren WK-finale tegen het Braziliaans duo Alison en Bruno. Foto ANP/SANDER KONING

Hij is oud en aan de kleine kant – voor volleybalbegrippen welteverstaan. Desondanks werd Reinder Nummerdor (38 jaar en 1 meter 94) gisteren bijna wereldkampioen beachvolleybal. Bijna, omdat de veteraan en zijn dertien jaar jongere maatje Christiaan Varenhorst, een boom van twee meter en twaalf centimeter, in de finale tegen de Brazilianen Alison en Bruno vijf (!) matchpoints onbenut lieten.

Eenmaal bewust van de onomkeerbare werkelijkheid wist Nummerdor van ellende niet waar hij het zoeken moest. Ging drie jaar terug in de achtertuin van Buckingham Palace een koninklijke bronzen olympische medaille net aan zijn neus voorbij, nu miste hij op een haar de wereldtitel, nota bene onder toeziend oog van het Nederlandse koningspaar. De routinier won deze keer wel een medaille, maar die kon hem gestolen worden. „Het zilver interesseert me he-le-maal niks”, sprak hij gefrustreerd.

Uit elke vezel droop deceptie. Niet zo verbazingwekkend als je vijf wedstrijdpunten verspeelt. Dan roep je het onheil over je af, is een harde sportwet. En dat deden Nummerdor en Varenhorst in die kolkende slotfase, die overstroomde van spanning. In die fase legden zij te weinig risico in hun services, waardoor zij de geslepen Brazilianen steeds de gelegenheid boden in de wedstrijd te blijven. Dat liep fout af op het moment dat Varenhorst in de beslissende derde set bij een achterstand van 21-20 de bal niet goed verwerkte en er bij de contra-attack ook voor de solide Nummerdor geen redden meer aan was.

Om zijn carrière alsnog van een verguld randje te voorzien moet Nummerdor volgend jaar in Rio de Janeiro nog één keer vlammen. De olympische titel kan alles goedmaken. Nummerdor is zowel Europees kampioen in de zaal als op het zand, en nu de op één na beste van de wereld, maar vier opeenvolgende Spelen hebben hem nooit op het meest wellustige podium gebracht. Een pijnlijke vierde en vijfde plaats, daar moet Nummerdor het tot nu toe mee doen. Dat steekt bij de man die aan de voet van het Christusbeeld de laatste zegen over zijn volleybalcarrière wil afroepen.

Na een weekje geploeter in het Haagse zand op de Hofvijver weet Nummerdor dat hij, zelfs op gevorderde leeftijd, voor niemand ter wereld hoeft te vrezen. Die ervaring heeft zijn geest opgepept en de laatste stramheid uit zijn lijf gejaagd. Nu fit blijven en de uitzending naar Rio formaliseren. Voor opa’s laatste kunstje.

Verdediger en tacticus Nummerdor is het brein achter het succesvolle duo ‘Lang en Minder Lang’. De combinatie met de Drentse heipaal Varenhorst bleek de nieuwe sleutel naar succes. Met zijn kolenschoppen aan twee lange stelen trekt Varenhorst aan het net een muur op die moeilijk is te passeren. Dat maakt het makkelijker voor Nummerdor om in het achterveld strategisch positie in te nemen. Dankzij zijn inzicht en reflexen veegt de veteraan daar veel vuil weg.

De twee vormen, ondanks de verloren WK-finale, een supercombinatie, nadat Nummerdor met pijn afscheid had moeten nemen van zijn kameraad Richard Schuil, met wie hij bijna tien jaar ’s werelds stranden afstruinde. Schuil wilde niet meer. De warmte van het gezinsleven weekte hem los van Nummerdor, die zich nog fit genoeg voelde voor een vervolg. Maar vindt maar eens een ander maatje. Nadat de koppeling met Steven van de Velde niet had gewerkt, vonkte het wel met Varenhorst.

De verklaring? Het duo voldoet aan de hoge eisen die het moderne beachvolleybal stelt. Maar ook karakterologisch klikt het, al moest een sportpsycholoog daar eerst de scherpe kantjes van afslijpen. Intussen weten de mannen wat ze aan elkaar hebben. Nu nog leren een finale in gewonnen positie tot een goed einde te brengen.