Column

Ambtsketen om de nek, fles Fanta in de linkerhand

Een week na Veteranendag vierden ze zaterdag in Ermelo nog een keer veteranendag, een lokale traditie die al bestond voordat er sprake was van een landelijke veteranendag en die ze dus maar zo gelaten hebben. De vriendin en ik wisten van niets, we waren op doortocht met de huurfiets, maar het was ons wel opgevallen dat er ter hoogte van Drogisterij De Tuinen een tank stond waarvan de loop dreigend naar het terras wees waar we zojuist een drankje hadden besteld.

Er werd een trapje tegen de tank gezet, waarna een forse vijftiger in een donkerblauw kostuum zich met enige moeite op het voertuig hees. Daar stond hij dan: André Baars, burgemeester van Ermelo. Ambtsketen om de nek, fles Fanta in de linkerhand, wachtend op wat komen ging. Er gebeurde minutenlang niets, behalve dan dat burgemeester Baars kaarsrecht op die tank stond en zo nu en dan met een witte zakdoek over het kortgeknipte hoofd wreef.

De zon scheen ongenadig hard en op het kostuum van André Baars verschenen de eerste vochtplekken. Hij stond daar maar te staan, eigenlijk stond hij voor lul, maar de mensen op de terrassen keken langs hem heen, alsof ze het heel normaal was dat burgermeester Baars daar maar stond te staan op een tank.

Dacht hij: ik sta hier toch maar mooi, in de brandende zon, boven op een tank? Het zweet gutste hem van het hoofd, hij bukte, nam een paar slokken Fanta, het klotste over zijn hand, die hij afveegde aan het achterwerk.

Een drumband marcheerde voorbij. Burgemeester Baars salueerde, hetgeen iets potsierlijks had omdat ze hem gewoon voorbijliepen. Er volgde een lange stoet legervoertuigen bemand door een enkele veteraan, maar vooral door mannen van middelbare leeftijd die het prettig vonden om voor bevrijder te worden versleten. Burgemeester Baars bleef maar salueren. Wist hij dat de meesten maar speelden dat ze militairen waren?

Een kwartier keek ik gefascineerd naar burgemeester Baars, die inmiddels drijfnat, met de hand aan het hoofd geplakt op een tank burgemeester stond te zijn. Toen de afsluitende takelwagen van de ANWB voorbij was, klauterde hij naar beneden, waar hij met de handen op de knieën even moest bijkomen van de plichtplegingen.

In een profiel in De Stentor las ik dat André Baars (CDA) twintig keer de vierdaagse van Nijmegen liep en graag reizen maakt naar andere werelddelen. ‘De burgemeester van Ermelo heeft een hekel aan mensen die zichzelf op de eerste plaats zetten. Hij heeft er ook een hekel aan wanneer mensen zijn woorden of standpunten verdraaien of verkeerd uitleggen. Als politicus moet hij, zo geeft Baars aan, leren dat mensen hem neerzetten op een manier die niet waarheidsgetrouw is.’

Ik zou daar graag aan toe willen voegen dat André Baars zijn werk heel serieus neemt.