Kunst en quatsch

Er is er maar één die zich houdt aan de strenge, au fond volledig voor de hand liggende norm: geen handel. De andere dertien experts van Tussen Kunst en Kitsch zijn regelmatig betrokken bij handel in de voorwerpen die zij taxeerden voor het succesprogramma van AVROTROS. Met elk een eigen interpretatie van gedragscodes, en zonodig met hulp van de programmamakers.

Een van die dertien experts heeft zich verdacht gemaakt. Deze antiekhandelaar taxeerde een voorwerp te laag en drong er bij de eigenaar op aan het aan hem te verkopen. Die schudde de handelaar van zich af. Waarna het voorwerp op de veiling tien keer zoveel opbracht als de handelaar aanvankelijk zei dat het waard was.

Deze handelaar liep, via onderzoek van deze krant, tegen de lamp. Zijn optreden schaadt de reputatie van een programma dat het moet hebben van zijn onkreukbaarheid. Maar zou hij de enige zijn? De experts zijn katten op het spek. De omroep heeft ze graag, zoveel van hun kaliber zijn er niet in Nederland. Maar hoe cruciaal ze ook zijn, hun enige honorarium is de tv-roem die hun prestige, en dus hun negotie, bevordert. Wie deskundigen op die condities engageert, suggereert misschien stilzwijgend dat ze hun kostje zelf bij elkaar kunnen scharrelen.

Het probleem zit minder bij de experts dan in de houding die de publieke omroep verslijt voor zuinigheid. Ook voor andere programma’s wordt er gespeculeerd op het enthousiasme van vooraanstaande kenners die best om niet willen meedoen. Dan is al snel het consigne: niet te lastig doen, niet te veel eisen – anders loopt-ie misschien weg. Dat is onzin. In Tussen Kunst en Kitsch zien alle partijen het goud blinken. Dan is een onzakelijke aanpak onnozel en uiteindelijk desastreus. Voor al die partijen.