Klein en behapbaar Pitch-festival vol hoogtepunten

Foto Marco van Middelkoop

Op de muren van de Westergasfabriek stonden kreten geprojecteerd van een bezorgde moeder: ‘smeer zonnebrand’ en ‘wees matig met alcohol’. Het tweedaagse festival Pitch beleefde met temperaturen van boven de dertig graden zijn warmste editie ooit. Zeker nu het buitenpodium was vervangen door een enorme tent die de ambities van het kleine zusje van Lowlands verraadde. Headliners als Kaytranada, James Blake, Jamie xx en Flume – allen al gangmaker in Biddinghuizen – waren groot genoeg om het driedubbele van de 10.000 dagbezoekers op de been te brengen. Maar, Pitch wilde na het verkeersinfarct bij Moderat vorig jaar niet te hard groeien. Dus verschoof het zwaartepunt van de Gashouder naar het veld, waar Hot Chip vrijdag de tent maar half opwarmde. De geluidsmix was verkeerd, waardoor de te zachte melodielijnen verloren gingen achter blikkerige drums. Jammer, maar er waren gelukkig veel spannender namen binnen. Fatima Yamaha, bijvoorbeeld, was tien jaar lang een Turks-Japans mysterie, maar is natuurlijk De Jeugd van Tegenwoordig-producer Bas Bron, zoals nrc.next al in februari schreef. Zijn funky tetterende synthesizerspel sloeg aan, maar voor een hoogtepunt was het vrijdagmiddag nog te vroeg. Ook Evian Christ was eigenlijk te vroeg aan de beurt voor het zware geluid dat hij bracht. De protegé van Kanye West stond gehuld in rook voor een rooster van laserstralen. Het was betoverend hoe hij de sloopkogeldreunen onverwacht liet komen en verdwijnen achter een mist, versnelde met schizofreen vlugge loopjes, en je dan weer trillend tot in je keel trof. Toch kwam het publiek pas echt in beweging bij Kaytranada die als Super Mario in tuinbroek achter de laptop hopte. Zijn eigentijdse combinatie van verende baslijnen en jarennegentig-r&b deden het publiek tot ver buiten de tent bewegen. Al konden juist eigen hits als Leave me alone en At All rekenen op het meeste gegil. Opvallend was ook de goede vertegenwoordiging van lokaal draaitalent. De Nijmeegse Reza Athar viel vrijdag op door zijn sfeervolle mix van langgerekte zweefplaten en seventiesrock. De huilerige emopop van James Blake nodigde daarna uit tot een pauze in het gras, maar er is een limiet aan het aantal keren dat Limit to your love je kan raken. Nee, echt raak was het weer zaterdag. Overdag was de Britse eenmansband Mura Masa, de nieuwe Disclosure, al een van de hoogtepunten. Met een zangeres en live paukenspel overwon hij het publiek compleet, ondanks lange rijen voor de ingang. Jon Hopkins bracht ’s nachts techno die leek te zijn geschreven voor een heldenepos; met een tragische ondertoon en de overwinningsroes van een galopperende krijger. Siriusmo en Modeselektor lieten tot slot zien hoe dat moet, een festival afsluiten. De virtuoze tracks van de synthesizerliefhebber werden perfect afgewisseld met het hardere beulswerk van ‘de evil twins’. Pitch was klein en behapbaar, maar er was meer kwaliteit te zien dan ooit.