Afzwaaiers, prutsballen en slechte forehand – Nadal is Nadal niet meer

Weg is zijn slopende baselinespel. Gisteren werd Rafael Nadal uitgeschakeld. „Een triest moment voor mij.”

De 30-jarige tennisacrobaat Dustin Brown was gisteren met sterk volleyspel onverbiddelijk tegen de ploeterende Rafael Nadal. „Het leven gaat door. Mijn carrière ook”, aldus de Spanjaard. Foto GLYN KIRK/afp

Op trainingsbaan vier is het verval al voelbaar op de openingsdag van Wimbledon. Rafael Nadal oogt nerveus, onzeker, opgejaagd. Genoeg kracht – maar services vliegen uit en overtuiging ontbreekt in zijn slagen. Oefenrally’s tegen een Spaanse landgenoot gaan verloren. Er is veelvuldig crisisoverleg met oom en coach Toni Nadal. Wat een contrast met Roger Federer, die op de baan ernaast in volledige ontspanning zijn trainingspartijtje afwerkt.

Gisteravond werd de vertwijfeling uitgedrukt in resultaat: Nadal eruit in de tweede ronde. Spektakelspeler en qualifier Dustin Brown, zoon van een Jamaicaanse vader en een Duitse moeder, was de vriendelijk ogende maar onverbiddelijke slager: 7-5, 3-6, 6-4 en 6-4. Een nieuwe slag voor de tweevoudig Wimbledon-winnaar, na het al zo pijnlijke verlies in de kwartfinale van zijn tot voor kort ongenaakbare bastion Roland Garros begin juni.

Hardste constatering is misschien dat een vroegtijdige uitschakeling van Nadal bijna geen verrassing meer is. Tussen 2006 en 2011 bereikte hij ieder jaar de finale in Londen – op 2009 na, vanwege een blessure deed hij toen niet mee. Die gloriejaren zijn vervlogen.

Kijk de resultaten en zie de teloorgang sinds 2012 tegen de relatieve nobody’s: verliezen van Lukas Rosol (destijds 100ste van de wereld) in de tweede ronde, een jaar later Steve Darcis (135ste) in de eerste ronde en vorig jaar Nick Kyrgios (144ste) in de vierde ronde. Gisteren volgde de vierde in het nederlagenrijtje tegen spelers die honderdste of lager staan: Brown is nummer 102. Bovendien was het Nadals eerste verliespartij op een grandslam tegen een speler uit het kwalificatietoernooi.

Afrekening

Het grote huis dat ‘team-Nadal’ traditiegetrouw huurt tegenover het tennispark, werd dit jaar al vroeg ingenomen. Sinds vorige week dinsdag stond de Spanjaard te trainen op Wimbledon. Genoeg werk te doen, na een wisselende voorbereiding: een opbeurende grastitel in Stuttgart gevolgd door direct verlies op Queen’s in Londen.

De afrekening volgde gisteravond op het centrecourt. Nadal is Nadal niet meer. Verdwenen is het geestdriftige baselinespel waarmee hij tegenstanders sloopt, als ware het een mitrailleursessie. Daarvoor in de plaats gekomen is een nerveuze, ontregelde machine die grossiert in afzwaaiers en rommelige ballen.

„Hij speelde zeer slecht. Slechte slagen. Erg slecht met zijn forehand”, zei zijn keiharde mentor, oom Toni. Wat er fout ging? Nadal zelf kwam op de persconferentie niet verder dan: „De tegenstander, mijzelf. Een combinatie van dingen zorgde er voor dat ik uiteindelijk verloor.”

Agressief

Hij zakte vorige maand naar de tiende plaats op de wereldranglijst, zijn slechtste ranking in tien jaar tijd. Waarschijnlijk zal hij verder dalen. Een eensluidende verklaring voor de val is moeilijk te geven. Maar het moet in het fysieke gezocht worden. De vraag is of zijn krachtige lichaam het agressieve, veeleisende spel nog wel kan dragen na jaren van intense arbeid. Haal je een paar procent weg bij werktennisser Nadal, dan wordt hij kwetsbaar. Hij is niet het type speler als Federer die met een overdaad aan talent en brille ook op zijn 33ste nog van uitzonderlijke klasse is.

In het verleden heeft Nadal bewezen sterker terug te kunnen komen na lange blessureperiodes. Nu lukt hem dat voor het eerst in zijn carrière niet: na een terugkeer begin dit jaar – volgend op een polsblessure en een operatie aan de blindedarm – heeft hij zijn oude niveau niet meer gehaald.

Schrijf hem zeker nog niet af. Het kan mogelijk een tijdelijke inzinking zijn – iets wat vaker voorkomt in tenniscarrières. Nadal is net 29 geworden en is nog hongerig genoeg om het recordaantal van zeventien grandslamoverwinningen van Federer te overtreffen – zelf staat hij op veertien. „Het is niet het einde”, zei Nadal gisteren. „Het is een triest moment voor mij. Maar het leven gaat door. Mijn carrière ook.”

Het was niet alleen het geschutter van Nadal, de Spanjaard had ook de pech dat de Duitser Dustin Brown de wedstrijd van zijn leven speelde. Volgehangen met oorbellen en een opvallende lange bos dreadlocks – als een soort kruising tussen Yannick Noah en Bob Marley – speelde hij het leukste tennis deze week op Wimbledon: gevarieerd en riskant, een mix van old school serve en volley afgewisseld met dropshots, dropvolleys en winners.

Tennisacrobaat

De 30-jarige tennisacrobaat is geboren in Duitsland, verhuisde op zijn twaalfde naar het land van zijn vader (Jamaica) en keerde rond zijn twintigste terug naar Europa. Rond die tijd kochten zijn ouders een Volkswagen-camper voor hem om van toernooi naar toernooi te kunnen reizen – wat hij drie jaar deed.

John McEnroe noemde zijn overwinning een van de beste ooit van een lager gerangschikte speler op het centrecourt. Volgende ronde: de Serviër Viktor Troicki. Spektakel verzekerd.