Column

Hij komt er weer aan: de Tourkoorts!

Tourkoorts is een aandoening dan wel het uiterlijk symptoom van een onderliggende aandoening. In de medische handboeken lees je er niks over terug, maar dat komt er vast nog eens van. Ik vind het een prettige aandoening. Een bewustzijnsvernauwing van drie weken is een geschenk dat je iedereen gunt. De coffeeshop of het café hoef je er niet voor in. Een televisietoestel en een bank waarop het comfortabel liggen is volstaat.

Ik herinner me de tijd, ik was net coureur af, dat mijn eega thuis kwam van haar werk en mij verdiept in de finishinterviews in ochtendjas aantrof, omringd door lege petflessen, verfomfaaide chipzakjes, vuile vaat en soms een drastisch aangesproken krat bier, terwijl mijn jongste zoon in een besmeurd pyjamaatje door de kamer kroop. Zo erg als toen heb ik het niet meer, maar bepaalde grenzen durf ik gerust nog eens op te zoeken. Eens een topsporter, altijd een topsporter, zullen we maar zeggen.

Het nieuws dat Wout Poels definitief aan de Tourselectie van Team Sky is toegevoegd bracht me in een roesje waar ik voorlopig mee vooruit kan. Wout is er een uit mijn gemeente. Noem het voor mijn part ultra-chauvinisme, maar de Tour krijgt er een haast onverdraaglijke intimiteit door.

Wout moet knechten voor Chris Froome, dat staat vast. Vooral in het hooggebergte hoort hij zichzelf toegewijd uit elkaar te trekken voor zijn kopman. Maar Wout is niet helemaal gek. De opdracht van Team Sky beschouwt hij ook als een studie. In die wetenschappelijk geavanceerde ploeg hoopt hij te leren wat er voor nodig is zelf een grote ronde te winnen. Stiekem werpt hij zijn blik al vooruit naar de Giro van volgend jaar. De leeftijd heeft hij er intussen voor, stelt hij. Ik ben het hier mee eens.

De komende weken maak ik een indringende studie van Wout, al is studie een groot woord. Ik wil hem in elk geval hartstochtelijk zien studeren. De chaise longue in mijn huiskamer is een uitgelezen observatiepost. Als het nodig is bij de studie een paar flessen pils open te trekken, dan breng ik dat offer graag.

Wouts carrière kreeg een knauw door diens verschrikkelijke val in de Tour van 2012. Nadat hij een paar weken later was overgebracht naar het ziekenhuis van Venlo, zocht ik hem daar op. Een geknakt musje lag op het bed, althans een fysiek geknakte musje. Het hoofd van Wout bevond zich al in een toekomst die alleen hij leek te zien.

Voorafgaande aan, en zelfs tijdens die Tour, onderhield ik een vrij intensief elektronisch contact met hem. Dat durf ik nu niet meer. Wellicht breng het ongeluk. Klinkt dit irrationeel of zelfs krankzinnig? Ik houd het op een voortreffelijke maar ongevaarlijke variant van tourkoorts.