Column

High-definition

Toen ik een poosje geleden een nieuwe televisie kocht, kreeg ik er gratis high-definition bijgeleverd. Ik weet nog dat ik de verkoper vroeg: „High hoe?” Het was geen koketterie, ik had er echt nog nooit van gehoord. Hij legde me geduldig uit dat mijn leven vanaf dat moment nooit meer hetzelfde zou zijn. High-definition stond voor een nóg veel betere beeldkwaliteit op een aantal kanalen.

Hij liet het me meteen zien, althans, hij deed een poging, want ik zag aanvankelijk geen enkel verschil. Hij wees op de ogen van de personen op het scherm. Merkte ik niet dat die scherper waren, dat je er als het ware een twinkeling in zag? Ik keek nog eens goed en meende toen inderdaad iets te zien twinkelen, al kwam dat misschien ook omdat ik de zwetende verkoper niet wilde teleurstellen.

Toen kon ik niet meer terug en ik kocht die televisie dus met high-definition op de kanalen 71, 72 en 73 voor de publieke omroepen. Omdat ik een luie tv-kijker ben, maakte ik er nauwelijks gebruik van, want ik kon die omroepen ook nog steeds op kanaal 1, 2, 3 in gewone definition krijgen. Ben ik nog te volgen?

Intussen leidde ik, zo goed en zo kwaad als het ging, een redelijk normaal en gelukkig leven. Totdat mijn tv-kabelbedrijf ging fuseren met een veel groter bedrijf. Het nieuwe bedrijf voerde, zoals ik al gevreesd had, meteen een aantal veranderingen in. De belangrijkste was voor mij dat de publieke omroepen nu in high-definition naar de kanalen 1, 2 en 3 gingen en in normale definition naar, schrik niet, 925 en hoger. Ideaal toch?

Als het gewerkt had – zéker.

In plaats daarvan kreeg mijn ontvangst op 1 en 2 reusachtige storingen. De twinkeling in die ogen van de high-definition maakte plaats voor gezichten die opeens konden veranderen in grillige, blokvormige formaties - nogal angstaanjagend. Ik belde met de vriendelijke mensen van de klantenservice, die mij meteen een hulpvaardige monteur stuurden. Ik moest wel de halve dag voor hem thuisblijven, want hij zou „tussen 8 en 1 komen” (meestal komen ze dan om kwart voor 1).

Dergelijke monteurs hanteren doorgaans een ondoorgrondelijk jargon, maar na zijn onderzoek en veel heen en weer gepraat begreep ik dat hij geen zekerheid kon bieden. Er waren enkele verdachte kabels, dat was zonneklaar, maar zowel de binnen- als de buitenkabel kon de boosdoener zijn. Hij kon verder niets voor mij doen en zou er een installatiemonteur van zijn bedrijf bij roepen.

Deze monteur kwam van alles opmeten én doormeten, maar bleek verder ook machteloos, want voor een diepgaander onderzoek moest de stoep worden opengebroken – en daar was weer een andere firma voor.

De monteur dáárvan was een sympathieke Rotterdammer die verbaasd tegen mijn vrouw zei: „U komt tochnie uit Amsterdam, hè? Uit Brabant? O, wat doet u dan hier? Ik gaat daar altijd carnaval vieren.”

Het ijs was gebroken – net als die kabel vermoedelijk. Hij sprak alleen niet van een breuk, maar van ‘de schade’. Hij kon niet zeggen waar ‘de schade’ precies zat, maar het leek hem onbetwijfelbaar dat ‘de schade’ er wás. Hij zou een keertje terugkomen om beneden in de hal de héle betimmering, waarachter de bekabeling zat, af te breken. Hij zou het kabelbedrijf nog vragen wie dat allemaal moest betalen.

Voorlopig blijft mijn definition van high-definition: iets wat ik veel liever níét had gekregen.