Boze moeder en nietsnut naar het platteland

Omdat kleding goedkoop gemaakt wordt in Azië moet een Italiaans textielbedrijfje sluiten en blijft een hele familie in schulden achter. Als haar man ook nog eens in de gevangenis belandt, voelt de permanent bozige Adele zich gedwongen terug te keren naar het kleine stukje land met een olijfgaard dat haar gelovige moeder bezit in de streek Salento in Zuid-Italië. Ze neemt haar leeghoofdige dochter Ina mee, een nietsnut die ’s avonds schrikt van al die tsjirpende krekels op het platteland.

Vrouwen die gedwongen worden zichzelf opnieuw uit te vinden: dat presenteert de Italiaanse film In grazia di Dio als de positieve keerzijde van de financiële crisis. Het is een beetje een educatieve film: tegen het consumentisme en voor saamhorigheid. En de nijvere vrouwen kunnen ook best zonder al die machomannen, die dom, gewelddadig of nutteloos zijn. Na een moeizaam eerste half uur vindt In grazia di Dio zijn prettige ritme, precies zoals de vrouwen langzaam vrede vinden in hun nieuwe rustieke bestaan.