Bloeddorst van een brullende leeuwin

Op hun nieuwe, tweede cd ‘Sound & Color’ zingen de Alabama Shakes over het leven van de gewone Amerikaan en zijn Honda Accord.

Brittany Howard van Alabama Shakes Foto Andreas Terlaak

De Alabama Shakes braken drie jaar geleden door als ruige soulband uit het Amerikaanse Zuiden, maar op de nieuwe, tweede, cd zijn de songs niet meer klaaglijk, smekend of kermend. Sound & Color klinkt eerder moordzuchtig. Bloeddorst druipt uit de lettergrepen van zangeres Brittany Howard, met een handbijl ontleedt ze haar onlust.

De vier muzikanten uit Alabama zijn een middag in Amsterdam om te vertellen over de nieuwe cd. Howard en gitarist Heath Fogg zitten naast elkaar in de hotellobby en praten over de kalmerende invloed van hun producer, de spanningen die desondanks opspeelden en over Howard die soms achttien uur achtereen in haar werkkelder zat, hopend op ideeën voor nieuwe nummers. „Wanhopig” werd ze ervan.

„We oefenen altijd op dinsdag en donderdag”, zegt Howard. „Ik wilde elke repetitie iets nieuws laten horen.” Ze gebaart naar gitarist Fogg. „Ik bedenk de aanzet van de nummers. In de oefenruimte maken we er samen een compleet liedje van. Maar na Boys & Girls was ik mijn handigheid kwijt.”

Het internationale succes van debuut-cd Boys & Girls (2012) had voor een omwenteling gezorgd in het leven van Howard en haar muzikanten. Tot dan zagen de vier voor hun band geen toekomst. Ze woonden tenslotte in een achtergebleven gebied, werkten als postbode (Howard) of houthakker (Fogg) en speelden in een coverband waarmee ze op uitgaansavonden klassieke soulsongs speelden. De muzikanten waren nooit buiten Alabama geweest. En toen maakten ze Boys & Girls, en overrompelden het poppubliek met de rocksoulstijl van eigen liedjes als Hold On. De Alabama Shakes speelden daarna op de grote internationale festivals, traden op voor de familie Obama in het Witte Huis, hun cd werd genomineerd voor drie Grammy Awards.

Vervolgens kostte het moeite om de nieuwe situatie en ervaringen in muziek om te zetten, zegt Howard. „Ik was vijf jaar ouder toen ik de nieuwe nummers schreef. Vijf jaar slimmer, hoop ik. Die verandering moest op een of andere manier in de muziek te horen zijn.”

Nieuwe inzichten en emoties bleken het best te kunnen worden uitgedrukt in rock. Tot dat inzicht kwam de band tijdens de opname van het nummer Gimme All Your Love, wat achteraf als kentering wordt beschouwd. Ze hadden al een aantal moeizame opnamesessies achter de rug, vertelt Fogg, toen ze besloten dit oude nummer nog eens te proberen. De nieuwe versie werd een triomf van bloedstollende uithalen, in Howards zang, onder het oppervlak krioelende orgelklanken en een gloedvolle afwisseling van muzikale ideeën. Een nieuwe richting was gevonden.

„Die uitbundige klank liet ons horen wat zoal mogelijk is”, zegt Fogg. De band besloot eerdere opnamen af te keuren en in deze stijl verder te gaan. Zo kreeg Sound & Color zijn rockinvloeden, rockcadans en woeste zangpartijen. Soms klinkt Howard alsof ze een ontrouwe geliefde uit elkaar wil scheuren. Zelf noemt ze de zang van Led Zeppelins Robert Plant als voorbeeld. Maar Plant is een huisdier vergeleken bij Howards brullende leeuwin.

Ook de studioapparatuur overleefde het niet. Fogg grijnst: „Brittany zong Gimme All Your Love in één keer in. Na afloop bleek dat de microfoon was opgeblazen.” Howard: „Sean, onze technicus, had het in de gaten maar hij wilde me niet onderbreken. De opnamen hoefde niet opnieuw, zei hij, want ik had dit niet nog eens kunnen doen. De kleine rafelrand van de kapotte microfoon namen we voor lief.”

De teksten voor haar liedjes ontstaan veelal onderweg, zegt ze. Tijdens de tournees met de band, in bus en vliegtuig, schrijft Howard korte verhalen, die ze beschouwt als vingeroefening voor haar songteksten. „Ik bouw graag een eigen wereld van woorden. Daaruit ontstaan verhalen. Als ik een songtekst nodig heb, comprimeer ik zo’n verhaal tot overzichtelijke strofes.”

In Miss You heeft ze het over een man met een ‘Mickey Mouse tattoo’, en een Honda Accord. Wat betekent die Honda voor Howard? „Dat snappen Amerikanen meteen. Een Honda Accord is onverslijtbaar en daarom een goede investering. Mijn vader was tweedehands autoverkoper dus ik weet dat al mijn hele leven. Iedereen wil altijd je Accord overnemen.”

„Mijn moeder rijdt erin”, zegt Fogg droogjes. Howard: „Precies, het is een hitauto.” Fogg: „In hiphop zingen ze over luxe wagens, in country zingen ze over trucks. Voor een Amerikaan is een Honda grappig, juist omdat hij zo doorsnee is.”

Het nummer gaat over een junkiestel waarvan de man steeds wegrijdt in zijn Honda Accord, waardoor de vrouw geen vervoer heeft naar de dealer. „Het is een love story, uit het oogpunt van twee junkies. Je houdt van elkaar, maar nog meer van je drugs. Wat te doen?” Howard kijkt sceptisch. „Het is een naargeestig verhaaltje. Normaal zijn m’n liefdesliedjes liever.”

Ze kamt met haar vingers door haar hoge kuif. Een van de nieuwe nummers gaat over haarzelf, in Guess Who zingt ze: ‘It’s been so hard for a girl like me’. Waarom was het moeilijk voor een vrouw als zij? Howard kijkt verbaasd: „Vraag je niet wát er moeilijk is?”

Wil ze dat vertellen? Ze schudt weifelend het hoofd. „Nee, nog niet.”

En waarom heeft een vrouw als zij het moeilijk? „Wat denk je?” Ze lacht hard. „Ik ben niet als de meeste vrouwen. Als ik zing: ‘People say I look just like my daddy’, bedoel ik dat letterlijk. Ik ben 1,82 en heb het postuur van... nou ja, een man. Vroeger voelde ik me daar ongemakkelijk bij.” Haar lach galmt. „Inmiddels ben ik 26, ik heb me erbij neergelegd.”