Niet zomaar een meisje loos

Daar was laatst een meisje loos. Maar Alice is niet zomaar een meisje loos. Ze werkt als scheepswerktuigkundige aan boord van een vrachtschip en houdt van de vrijheid die de wind door haar haren blaast. En ze houdt van Felix, de Noorse striptekenaar die het niet erg vindt dat hij haar met de zee moet delen. Ingewikkelder wordt het als zij een gestorven collega moet vervangen en de kapitein van de Fidelio een oude vlam is.

In haar zelfgeschreven regiedebuut Fidelio draait Lucie Borleteau niet alleen genderrollen om, maar speelt ze ook met clichés rondom promiscuïteit die je zelden zo slim ondersteboven gehaald ziet. De vanzelfsprekendheid waarmee ze haar personages observeert en presenteert is een openbaring, terwijl de plot spannend blijft als Alice het dagboek van haar overleden collega vindt dat een nieuw licht werpt op zijn dood, maar ook op de liefde. Het is soms wat langdradig, een typisch debutantenkwaaltje, en Borleteau houdt net als haar heldin meer van de scènes op zee dan die op het land. Maar wie niet?