Opinie

KNVB ziet vrouwen niet als topsporters

Wereldwijd voetballen er 29 miljoen meisjes en vrouwen in georganiseerd verband – geen enkele andere sport telt er zoveel. In Nederland, met een kleine 140.000 speelsters op een totaal van meer dan 1,2 miljoen KNVB-leden, is alleen hockey bij de vrouwen groter. Nog wel, als het aan de voetbalbond ligt verandert dat vanaf 2017. De groei zit er goed in.

Er is dus nogal wat veranderd, sinds 1896 toen de dames van Sparta in Rotterdam tegen een team van Londense voetbalsters wilden spelen, maar dat door de nog onkoninklijke voetbalbond werd verboden. Of sinds 1924 toen de Oostzaanse Vrouwenvoetbal Vereeniging werd opgericht, maar van de bond kreeg te horen dat vrouwen slechts „echtgenote, moeder of geliefde” van voetbalspelers konden zijn.

Voor het eerst in de geschiedenis deed het Nederlands vrouwenelftal mee aan het WK, het toernooi dat deze week zijn eindfase ingaat. Zonder Nederland. Jammer, geen drama, maar ook geen succes. In de beoordeling van de prestaties kun je doorslaan. Dat deed de KNVB op zijn website, die de „Oranje leeuwinnen met opgeheven hoofd naar huis” zag gaan. Wie dat beweert na één overwinning in vier wedstrijden ziet de vrouwen eigenlijk niet als topsporters.

Je kunt ook van je afkeer of minachting voor het vrouwenvoetbal getuigen – en er waren nogal wat columnisten die dat deden. De (hoofd)redactie van het weekblad Voetbal International nam het WK serieus, maar dat belette haar medewerkers niet om er even flink tegenaan te gaan. Nico Dijkshoorn schreef een „therapeutische column” en meldde: „Ik kijk nog liever naar een mislukte bloedtransfusie dan naar vrouwenvoetbal.”

Goed, dat is Dijkshoorn: altijd goed voor de originele provocatie. Maar Ronald Waterreus, oud-keeper en oud-international, schreef in alle ernst het vrouwenvoetbal als niet meer dan „folklore” te zien, voorlopig kan hij het niet serieus nemen en hij ergerde zich aan de marketingshow die de KNVB opvoerde, evenals sommige media en „de familie Barend” (vader Frits en dochter Barbara).

In het Algemeen Dagblad noemde Sjoerd Mossou het spelniveau „zo bedroevend laag, dat je niet eens hoefde te schieten om te kunnen scoren”. Op NU.nl stelde Remco Regterschot vast: „Net als in de hele geschiedenis van het vrouwenvoetbal viel er amper echt iets te beleven.”

Mocht het de bedoeling van de heren zijn geweest om hier en daar eens flink wat bloed onder de nagels weg te persen, dan is dat op zijn minst enigszins gelukt. De website vrouwenvoetbalnieuws schreef woedend: „Sjoerd Mossou moet ontslagen worden. Die is al net zo dom als Johan Derksen.” En: „Columnist Nico Dijkshoorn heeft zijn laatste hersencellen definitief verloren. Het dieptepunt komt van ene Remco Regterschot van Nu.nl. Beschamend en respectloos van een kansloos persoon.” Helaas volgde daarna de nuance. Waren ze net zo lekker aan het schelden, volgde de slotzin: „Maar ieder zijn of haar mening.”

In serieuze verslagen werd de vergelijking met de mannen meestal achterwege gelaten en terecht. Vaststellen dat het niveau bij de vrouwen lager is, is overbodig – dat is in vrijwel alle sporten zo. Het klinkt als: FC Barcelona is een stuk verder dan Almere City. Wisten we al.

Blijft staan dat het vrouwenvoetbal in Nederland nog wel een weg te gaan heeft. Het WK kan niet verdoezelen dat de publieke belangstelling ervoor gering is. Voor de competitie in de hoogste klasse hebben zich voor het komend seizoen slechts zeven clubs gemeld. De vrouwen van FC Twente spelen in augustus de voorronde van de Champions League. Dat doen ze op de velden van ATC ’65 in Hengelo en van Quick ’20 in Oldenzaal. Amateurverenigingen. Vrouwenvoetbal is de meisjesschoenen nog niet ontgroeid.