Eredienst aan rock in idyllisch park

Patti Smith vierde op Down The Rabbit Hole het veertigjarig bestaan van haar invloedrijke debuutalbum Horses.
Patti Smith vierde op Down The Rabbit Hole het veertigjarig bestaan van haar invloedrijke debuutalbum Horses. Foto Andreas Terlaak

Een kleiner, vriendelijker festival met minder grote namen en een speelser karakter. Met die insteek begon organisator Mojo vorig jaar het driedaagse Down The Rabbit Hole, een eerder in het jaar vallend zusterfestival van Lowlands op de overvolle festivalmarkt. De tweede editie trok afgelopen weekend ruim 15.000 mensen naar vakantiepark De Groene Heuvels bij het Gelderse Beuningen, bijna twee keer zo veel als vorig jaar en nog steeds ruim onder de capaciteit die het idyllische, rond een meer gelegen terrein aankan.

Mede dankzij het mooie weer leverde het een gedenkwaardig muziekfeest op. De keuzestress tussen de drie naar konijnenrassen genoemde podia bleef beperkt, omdat er genoeg tijd en ruimte was om over het glooiende terrein van Hotot (de grote tent) via Fuzzy Lop (de kleinste) naar Teddy Widder (de middelste met een videoscherm voor de mensen buiten) te sjokken. Onderweg was er een vuurplaats met verrassingsoptredens en kon je vlotten bouwen, kuilen graven, knutselen met hout en zwemmen in buitenwater. Op het Vuige Veld werd ruige muziek gedraaid en het Idyllische Veldje bood plaats aan een biodynamische saladebar (zelf plukken) en workshops.

De muziek leek bijna op het tweede plan te komen. Des te boeiender was het programma met een bonte mix van nieuwe bands, beproefde publieksfavorieten en zelfs enkele veteranen die op een ‘hip’ festival niet meer terecht zouden kunnen. Patti Smith vierde het veertigjarig bestaan van haar invloedrijke debuutalbum Horses met een bevlogen eredienst voor de rock-’n-roll.

Peetvader van de punk Iggy Pop (ook 68) deed daar nog een schepje bovenop met een set van louter rockklassiekers die hij bracht met de bravoure van een oversekste tiener. Meisjes die hem voor het eerst zagen gruwden eerst nog van zijn ontblote bovenlijf en hand in zijn kruis, maar moesten vaststellen dat er op Iggy’s Lust For Life nog niets af te dingen valt.

Vergeleken met Lowlands trok Down The Rabbit Hole een gemiddeld wat ouder publiek met doelgerichte muziekliefhebbers. Alleen op de irritante partyboot konden feestgangers terecht voor wezenloze boemklapmuziek, terwijl optredens van Flying Lotus en Leftfield meer inhoud gaven aan de loeiharde dancebeats die ze brachten. Hiphop was er bijna niet, maar de groep Young Fathers die hun confronterende rap afwisselde met messcherpe close harmonyzang was een grote openbaring met een vlammende presentatie. Zangeres Róisín Murphy bracht een kleurrijke show met uitbundige verkleedpartijen, die ook muzikaal uitdagend uitpakte.

De opgefunkte salsa van Meridian Brothers en de psychedelische mondharmonicarock van King Gizzard & the Wizard Lizard brachten een nieuw geluid, waar de Nederlandse garagerockers zZz en Birth Of Joy juist vertrouwde klanken aanboorden. Gedurfd was de afsluiting van het festival met The War On Drugs. Hun meeslepende muziek kleurde prachtig bij de avondzon op het mooiste festivalterrein van Nederland.