Sleeve

In de trendbeschouwingen voor de Nederlandse wijnmarkt lees ik dat de ‘sleeve’ in opmars is. En daarmee wordt niet bedoeld dat de wijnmakers in kwestie zich met arm bedekkende tatoeages tooien zoals thans te doen gebruikelijk is bij profvoetballers. ‘Wie zelf niets te zeggen heeft, probeert zijn huid te laten spreken’, las ik onlangs op

In de trendbeschouwingen voor de Nederlandse wijnmarkt lees ik dat de ‘sleeve’ in opmars is. En daarmee wordt niet bedoeld dat de wijnmakers in kwestie zich met arm bedekkende tatoeages tooien zoals thans te doen gebruikelijk is bij profvoetballers.

‘Wie zelf niets te zeggen heeft, probeert zijn huid te laten spreken’, las ik onlangs op Twitter, de internationale babbelbox.

Maar dit terzijde.

De ‘sleeve’: een flesomvattende hoes waar veel meer informatie op kan dan op een etiket. Om te beginnen kan deze gedrukt worden in alle kleuren van de regenboog.. Dat valt sowieso al op in een woud aan flessengroen en springt in het oog tussen het transparante glas.

Voorts biedt de ontstane extra ruimte voor extra wervende boodschappen. De wijnfles wordt peperbus, een reclamezuil. Vooralsnog is het een emballagevorm die ik voornamelijk heb aangetroffen in de meest populaire prijscategorie.

Verschillende producenten van bulkwijnen of ander budgetmateriaal wisten wel een mouw te passen aan de vaak laakbare kwaliteit van hun wijnen door deze van een ‘sleeve’ te voorzien.

Daardoor vielen hun rood, wit en rosé niet alleen op, er kon bovendien nog eens een steviger prijskaartje opgeplakt worden. Want wat zagen die flesjes er plots kek uit!

Aldus trof ik onder andere al in babytrappelzakgeel, - roze en - blauw gehulde Zuid-Afrikaantjes bij een grootgrutter waar in kapitale letters LOVE op stond. Liefde voor lekkere wijn was de wijnmakers van dienst echter vreemd, zo bleek na proeven.

Ook belandde er een aantal ‘fruit flavored’ ciders en wijnen op de proeftafel. Berg u: volgens onderzoeksbureau Nielsen is dat het hardst groeiende segment in het alcoholische drankenschap in het Verenigd Koninkrijk.

In Nederland lijkt dat heugelijke feit gevierd te moeten worden in uitmonsteringen die tijdens een carnavalsoptocht niet zou misstaan. Maar na proeven begrijp ik nu ook waarom men in het zuiden tijdens dat volksfeest louter bier drinkt.

En ook een sangria (à € 3,99) wil ik u niet onthouden. Qua het bespreken van zijn outfit dan. Wat zag deze Luis the Marinero er kek uit in zijn nautische streepjes-sleeve: rood voor de rode variant, blauw voor de witte en roze voor de rosé.

Since 1928 oogde toch beslist betrouwbaar.

Authentic Spanish stelde eveneens gerust.

En het gebruik van 100% natural flavors kan toch beslist als wervend aangeduid worden.

Een van de gebruikte smaken bleek overigens kaneel die in alle drie de varianten werd gebruikt.

Daarover las ik in dezelfde Nielsen-verslaggeving dat deze smaak gezien wordt als de grote trend in dit segment. Maar ondanks die kaneelinbreng bleek Luis the Marinero niet geschikt voor menselijke consumptie.

Leeggooien was echt de beste optie. Briefje erin om vervolgens Luis opnieuw het ruime sop te gunnen en ‘m daarin te laten gaarkoken. Hoe dan ook, weg ermee.

Nu had ik Luis nog niet te water gelaten of er verscheen een volgende serie gesleevede Spanjaarden ten tonele.

Drie Cava’s  die oogden alsof zij voorbestemd waren om als huisbubbel te fungeren in  - om maar een beetje in nautische sferen te blijven - het  allergoedkoopste bordeel dat een havenstad maar rijk kan zijn.

Een gruwel-gouden huisvestte de brut nature, een oudroze bevatte de rosé en de witte extra brut maakte in een zilveren science fiction-outfit zijn opwachting in de wijnwereld.

Maar kijk aan: lelijk kan ook mooi zijn. Als de inhoud deugt tenminste.

En dat doet deze Clos Mont-Blanc, Premium Extra Brut ( La Persistance; € 15,60). Opmerkelijk sjiek smakende blanco. Mooi wit fruit, fijne zuren, discrete mousse. Kwaliteitscava.

Vergeef ‘m daarom zijn uitmonstering.

En laat ‘m niet sneven op zijn sleeve.