Opinie

Eerste werkdag

De voetbalcompetitie leek nog maar net voorbij of de Ajax-selectie holde de vakantie er al weer uit in het Amsterdamse Bos. Ik was getipt door een vriend en trof een paar fotografen die zich in een trosje langs het parcours ophielden. Waarom wilden die toch altijd op dezelfde plek staan?

Er was die dag al veel nieuws vastgelegd en doorgestuurd. De terugkeer van Johnny Heitinga bijvoorbeeld, die bij het trainingscentrum was gearriveerd in een zo grote witte Mercedes-jeep met Duits kenteken dat je ook kon denken dat hij op weg was naar een VN-missie. Ricardo Kishna had ondanks de hitte een pet en capuchon over het hoofd en de trui van de van Willem II overgekomen linksback Mitchell Dijks had een onnavolgbaar patroon.

Dat was het nieuws, ‘platen’, waarvoor afnemers waren.

De selectie denderde voorbij in de nieuwe trainingsshirts – zwart met roze – fanatiek alsof de ellende van vorig seizoen ze achterna zat.

Op het parkeerterrein stond een cameraploeg van De Telegraaf. De verslaggever droeg een kaki broek, als hij haar had gehad zou je zeggen dat hij de zonnebril in het haar had gestoken. Maar hij was dus kaal en belde naar een leidinggevende om te zeggen dat hij Mitchell Dijks wat ging vragen omdat Heitinga waarschijnlijk nog niet wilde.

„Gewoon, hoe of het bevalt. Dat soort dingen.”

Een fotograaf luisterde, de benen uit de Volvo, naar Radio 1 waaruit het echte nieuws in de vorm van de aanslag in Frankrijk over het asfalt ketste. Het landde nergens en leek op te lossen in de lucht.

„En?”, informeerde een dagjesmens dat er ook maar stond te staan. Hij had een klok horen luiden, maar geen idee van de klepel.

„Geen Nederlanders.”

Het werd geaccepteerd als een adequate samenvatting van het gebeurde.

Daar waren die spelers alweer, ik herkende er maar een paar.

Het moest nu allemaal snel gebeuren, want de ervaring leerde dat ze ook zo weer weg waren. Fototoestellen ratelden, alles werd vastgelegd zodat er in ieder geval niet gezegd kon worden dat er wat gemist was. De cameraploeg liep naar Mitchell Dijks die zijn ervaringen omschreef als een ‘eerste werkdag’.

In het Amsterdamse Bos zaten ze in plukjes op het gras, een groepje studenten was bezig met de voorbereiding voor wat een barbecue moest worden. Het leven ging gewoon door, dat was het goede nieuws.