Bo&Caro

Klanten die niet betalen? Dan maar een deurwaarder

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: Een workshop ‘risicobeheersing’ voor ZZP’ers in Amsterdam-Noord

Wie: Kredietbeoordelaar en cursusleider André de Bruin, en twaalf cursisten, onder wie een bloemist, drukker en tandarts

Jullie zijn toch zeker geen kredietverstrekkers? Het klasje cursisten van André de Bruin schudt van nee. Dit zijn ondernemers, en die hebben genoeg van klanten die hun facturen niet op tijd betalen. Die hen zo dus eigenlijk als bank gebruiken, voegt De Bruin er streng aan toe. Diep gezucht. Tijd voor twee minuten overleg met de buurman. Hoe pakt die dat aan? De Bruin:

“Vraag ook wat de ander aan maatregelen uitvoert, wanneer die te maken krijgt met een lastige klant.”

Wanneer stuur je er een incassobureau op af? Lessen voor belazerde ondernemers

Een foto die is geplaatst door Bo&Caro (@boencaro) op

Geroezemoes, kreten van herkenning. Hebben zij óók, wat toevallig. Maar dat is dus helemaal geen toeval, aldus De Bruin. “Er zijn nu eenmaal een heleboel mensen die er een sport van maken hun rekeningen niet te betalen, of veel te laat.” Daarom moeten ondernemers hun risico spreiden.

“Het is natuurlijk wel zo handig je omzet niet afhankelijk te laten zijn van één klant. En om vooraf te weten of die klant jouw diensten of product wel kán betalen.”

Vraag om een voorschot

Daar kom je achter door een kredietrapport op te vragen. Kost twintig euro. “Daarin staat of het bedrijf schulden heeft, of heeft gehad. En of er kans is op een faillissement.” Aan de hand daarvan kun je als ondernemer beoordelen of je wel zaken wil doen met de tegenpartij.

“Als je twijfelt, kun je om een voorschot vragen. Dan zeg je dat je nu eenmaal zo werkt, en dat je je geld graag vooraf krijgt.”

Opnieuw geroezemoes. Is dat niet een beetje gek om te vragen?

De Bruin schudt zijn hoofd. Natuurlijk niet. Het gaat toch om jóuw geld? “En wanneer uit het rapport blijkt dat iemand niet in staat is te betalen, zeg je gewoon dat je niet gaat samenwerken.” Ondernemers moeten lef hebben, vindt hij.

“Je moet wel uitleggen waarom je het niet doet. Maar kom voor jezelf op. Dúrf het te zeggen wanneer je het ergens niet mee eens bent.”

Regel een deurwaarder

En als het te laat is? Als ze al twee betalingsherinneringen hebben gestuurd? En nog een voorzichtige derde hint? Het incassobureau.

Geschrokken gezichten. Ja? Echt? Ja, echt. Maar ga niet zomaar met ieder incassobureau in zee.

“Sommige bureaus zijn erg agressief. Je moet je afvragen: wil je zo met je klanten omgaan? Misschien wil je die slechte betalers ook weer niet kwijt. Dan is het handig ze wél te dwingen, maar niet weg te jagen.”

Maar nu even stil

Dit is het startsein. Er worden verhalen uitgewisseld over het intimiderende incassobureau van UPC. Er is iemand die is opgelicht door een bedrijf dat advertentieruimte verkocht, en weer een ander heeft slechte ervaringen met de deurwaarder die Ziggo inschakelt.

De Bruin staat er wat verloren bij. Het is half tien. De cursus is afgelopen, hij wil naar huis. Geldt ook voor de twee heren zonder incasso-ervaringen. Die gniffelen naar elkaar.

“Volgens mij durft hij zelf ook niet te zeggen wat hij vindt. Een beetje léf hoor.”