Diamond tettert als kermisexploitant

Neil Diamond
Neil Diamond Foto EPA

Wat zou er toch geworden zijn van de gelouterde Neil Diamond, die in 2005 een mooi ingetogen plaat met Rick Rubin maakte en die Johnny Cash achterna leek te gaan op zoek naar een waardige oude dag? Die Neil Diamond bestaat niet meer. De plaat (12 Songs) werd geen succes en Diamond, inmiddels 74, keerde terug naar de vertrouwde kitsch en bombast van Las Vegas.

Hij is de held van romantisch ingestelde oude meisjes die niet vaak genoeg zijn Girl, you’ll be a woman soon kunnen horen. Pas op meisjes, want voor je het weet sta je weer als vanouds met een schort achter het aanrecht de woorden „Soon, you’ll need a man” te neuriën. Showman Diamond is een wonder van oubolligheid, met een gelikt orkest dat zijn toevlucht moet nemen tot ingeblikte violen om de opgeklopte romantiek in muziek te vangen.

Jammer, want Neil Diamond heeft met onsterfelijke liedjes als Song sung blue, Sweet Caroline en het voor The Monkees geschreven I’m a believer een repertoire dat helemaal geen valse orkestpartijen nodig heeft om de juiste snaren te raken. Anders dan generatiegenoten Paul McCartney en Kris Kristofferson weet hij geen maat te houden, en tettert Diamond zijn muziek de zaal in als een met klatergoud behangen kermisexploitant.