Bowie en Monroe als mode-inspiratie

Voor modeontwerper Van Beirendonck was een foto van Bowie inspiratie, bij Van Noten leek het op Dalí meets Monroe.

Pak uit de voorjaarscollectie 2016 van Dries Van Noten
Pak uit de voorjaarscollectie 2016 van Dries Van Noten

Je zou denken dat mannen tegenwoordig heel wat durven: skinny broeken, wilde dessins, glanzende stoffen en openlijke ijdeltuiterij zijn de laatste jaren heel gewoon geworden. Maar in vergelijking met de jaren zestig en zeventig is de mannenmode van nu nog behoudend. Zeker als je kijkt naar hoe popsterren zich vroeger kleedden. Zie bijvoorbeeld een foto die in 1971 gemaakt werd van David Bowie. Zijn broek heeft gigantisch wijde, te lange pijpen, op zijn lange haar prijkt een flaphoed. Hij staat niet eens op een podium, maar is aan de wandel met vrouw Angie en hun drie weken oude zoon Zowie.

Die foto, die onlangs circuleerde op internet, was de inspiratiebron voor de voorjaarscollectie 2016 van Walter Van Beirendonck, woensdag een van de eerste shows van de Parijse mannenmodeweek. Van Beirendonck vertaalde hem naar een eigentijdse en – zoals altijd – zeer uitgesproken collectie. Veel van zijn elegante broeken hadden pijpen die in elk geval in de buurt kwamen van die van Bowie, en ook zijn hoed kwam meermalen terug. Kinderlijke accenten verwezen naar de kinderwagen: op pakken waren grote kleurrijke fantasiefiguren aangebracht, sommige jasjes waren zo gesneden dat ze een ‘gezicht’ hadden, er waren speelgoeddessins in vrolijke kleuren. Voor Van Beirendonck was de collectie meer dan alleen een ode aan zijn jeugdheld. Het vele zwart en donkerrood in de show stond voor hem voor de problemen in de wereld, de kinderlijkheid voor hoop.

De collectie van Dries Van Noten was geïnspireerd op het surrealisme: Salvador Dalí meets Marilyn Monroe, gemixt met invloeden van modeontwerpster Elsa Schiaparelli en de stijl van zanger John Lydon, in zijn tijd na de Sex Pistols. Het leverde een gewaagde en uitbundige collectie op vol pailletten, fluweel, panterprints, Schotse ruiten en portretten van Monroe, die flirtte met Hollywoodkitsch maar dankzij Van Notens zekere hand nergens uitschoot.

Broeken, jasjes en shorts hadden de ruime snit van de jaren vijftig. Van Monroe-monden, palmbomen en kreeften waren prints gemaakt, of ze werden met pailletten geborduurd op truien of jasjes. Korte satijnen shorts en kimono’s zorgden voor een sexy, decadent gevoel.

Het was interessant om te zien hoe verschillend de beeltenis van Monroe kan uitpakken. Een T-shirt met haar gezicht is zo’n bekend fenomeen dat het bijna elke verwijzing naar haar leven heeft verloren. Alleen haar mond en één oog op een trui bleef ook nog in het abstracte.

Maar een foto van haar gezicht meerdere malen meer dan levensgroot op een pak, broek of een kimono maakte je in één klap bewust van haar tragiek. Die kledingstukken gaven de show donderdagavond een wat donkere ondertoon mee.