Opinie

Verwarde mannen en hun gevoelens

De kus van Juncker enDijsselbloem.
De kus van Juncker enDijsselbloem. Achtuurjournaal NOS

Het was me nooit opgevallen dat in Luxemburg mannen op een meer mediterrane manier met elkaar omgaan dan in Nederland. Misschien is het ook wel gewoon een specifieke eigenaardigheid van Eurocommisssievoorzitter Jean-Claude Juncker dat hij zijn vaste gesprekspartners in de Griekse crisis zulke intieme begroetingen ten deel laat vallen.

Premier Alexis Tsipras ontvangt doorgaans een kneepje in de wang, afgelopen week in Jinek al betiteld als de bitch slap, het vriendelijke tikje waarmee een man een vrouw speels laat weten wie er de baas is. Gisteren zagen we een kus bestemd voor Eurogroepvoorzitter Jeroen Dijsselbloem, nota bene de man die ooit liet weten dat Juncker wel eens een borreltje te veel drinkt en wegens die impertinentie tijdelijk een stapje terug moest zetten in de Brusselse hiërarchie,

Zelf vind ik het altijd verwarrend of ik nu wel of niet moet kussen als ik een man begroet. Ik zie eigenlijk geen goede reden waarom je dat minder snel zou doen dan bij een vrouw, maar reserveer het zoenen toch voor mannen met wie ik relatief intiem omga. De verwarring zit in de boekhouding: ik vergeet weleens in welke categorie iemand ook weer zat en maak dan motorische foutjes, die het alleen maar erger maken.

Toch is dat niet wat de media onder een ‘verwarde man’ verstaan. Daarmee bedoelt men een man die een gewelddaad pleegt en niet tot een etnische minderheid behoort, want dan moet je eerder aan terrorisme denken. Dus Anders Breivik, Karst T. en de verdachte van de moord op Els Borst, Bart van U. zijn verward, Tarik Z. is een grensgeval en alle moslims die om zich heen schieten of steken zijn terroristen.

Er was een in verwarde discussie over in Hollandse Zaken (MAX), omdat veel ‘voormalige verwarde’ mensen weliswaar hun gedrag verklaren uit het feit dat de overheid hen in de steek liet, maar dan weer niet goed kunnen uitleggen hoe dat zo gekomen is. Er zit een scheur in het vangnet, zegt het Leger des Heils, en dat lijkt een zinvolle waarschuwing, zoals ook de reportage van EénVandaag over het falen van politie en hulpverleners ten aanzien van Bart van U. hout leek te snijden.

Maar toch zie ik de verwarring ook toeslaan bij andere mannen. Werkgeversvoorzitter Hans de B. die aan het syndroom van Gilles de la Tourette lijdt. Politievakbondsvoorzitter Gerrit van de K. die om looneisen kracht bij te zetten de reclamekaravaan van de Tour de France aan een controle wil onderwerpen midden op de Erasmusbrug. En een andere politiewoordvoerder die een auto vol melkpoeder heeft tegengehouden, en dan weten we het wel: „Babyvoedingcriminaliteit!”

Het is een en al emotie die op een willekeurige televisieavond uitgevent wordt. Haalt een Nederlandse ngo een wereldschokkende overwinning door via de rechter af te dwingen dat de nationale overheid meer moeite moet doen om aan de klimaateisen te voldoen, zien we vooral steeds opnieuw de tranen van de voorzitter van die ngo. Een falende judoka mag tot in details vertellen over haar angststoornis, totdat ook zij breekt voor de camera. Misschien is die Juncker nog wel de minst verwarde man van de avond.