Bo&Caro

Trek die hakken uit en leer spreken

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: Pitch- en presentatieles voor ZZP’ers bij Seats2Meet in de Beurs van Berlage.

Wie: Trainer Esmeralda Dobbe.

Tuurlijk, het is ook belangrijk wát je zegt. Maar daar gaat het vandaag even niet om. Presentatiecoach Esmeralda Dobbe leert haar cliënten nu vooral hóe ze moeten praten. Tijdens een sollicitatiegesprek bijvoorbeeld, of wanneer ze speechen. “Daar worden de meesten nog altijd flink gestrest van”, zegt Dobbe. En dat kunnen ze maar beter verbergen. Mensen luisteren nu eenmaal niet graag naar een ijsberende zenuwenpees op het podium. Maar wat doe je dan aan die knikkende knieën en klotsende oksels? Tsja. Niet zo heel veel.

Het gaat vooral om hóe je het zegt.

Een foto die is geplaatst door Bo&Caro (@boencaro) op

Trucjes

Maar er zijn wel wat trucjes, zegt Dobbe. “Je gesprekspartner let allereerst op hoe je erbij staat. Wat daarna opvalt, is je stemgebruik. En tot slot gaat het dus pas om de inhoud.” Goed. Die houding. Dobbe staat op van haar hoge kruk, duwt haar schouders naar achteren. Haar voeten zet ze wat uit elkaar. “Kijk. Zo stá ik er echt. Toch?” En dan kijk je de ander aan. “Houd nooit je hoofd omlaag, altijd richting je publiek kijken.”

En die hakken kun je maar beter uittrekken, dames. “Daar sta je gewoon niet stevig op. Vrouwen hebben dan de neiging teveel op één been te leunen.” Ze doet het even voor. “En je moet je heupen juist recht houden. Komt veel zelfverzekerder over.” Geldt trouwens ook voor de mannen, dat van die heupen. “Die steken hun – eh – bekken vaak nogal naar voren.” Niet de bedoeling. O, en: je handen houd je vóór je. Die steek je vooral niet in je zakken.

Lees een kind voor

Ook niet doen: monotoon praten. “Het moet voor de ander wel prettig zijn naar je te luisteren. Daarom mag er best wat melodie in je stem doorklinken.” Doe alsof je een kind voorleest, adviseert Dobbe. “Dan doe je toch ook je best dat verhaal op een interessante manier over te brengen?”

Dobbe is weer gaan zitten. Om haar heen wordt druk gewerkt. Zacht getik op laptops, oordopjes in, kopjes koffie erbij. Zzp’ers met een presentatievraag hebben nog een half uur om bij Dobbe langs te gaan. Kost ze niets. Later pas, en wanneer ze tevreden zijn met haar advies, stuurt Dobbe ze een factuur.

“Ik verzorg uiteindelijk trainingen binnen de wat grotere bedrijven.” Een blik op de serieuze gezichten in diepe concentratie, de typende handen. Als ze wíllen praten natuurlijk. Vooralsnog wordt er vooral gezwegen.