Thé Lau is van de wereld, en Thé Lau was van iedereen

Thé Lau was als zanger en schrijver van The Scene gangmaker van de Nederpop. Het voorbije jaar deed hij alles wat hij nog op zijn verlanglijstje had staan.

Thé Lau, zanger van The Scene, overleed dinsdag aan de gevolgen van longkanker. Foto David van dam
Thé Lau, zanger van The Scene, overleed dinsdag aan de gevolgen van longkanker. Foto David van dam

Thé Lau was een van de grote gangmakers van de Nederlandse rockmuziek. Als eerste gaf hij popteksten in de eigen taal een ziel en een ritme in songs als ‘Open’ en ‘Iedereen is van de wereld’. Als zanger en gitarist van The Scene herkende je hem al na twee noten: de cadans van zijn stuwende rockpoëzie kon een zaal vol mensen omhoog tillen.

Rocker, schrijver, bandleider en componist Thé Lau, die dinsdagavond op 62-jarige leeftijd in zijn woonplaats Amsterdam overleed aan de gevolgen van longkanker, had zijn laatste jaar gebruikt om te doen wat nog op zijn verlanglijst stond. Hij speelde met The Scene op Pinkpop en gaf gedenkwaardige afscheidsconcerten in de HMH en twee zalen in België, waar hij misschien nog wel meer dan in Nederland op handen werd gedragen.

Lennon was zijn voorbeeld

Thé Lau publiceerde zijn autobiografische roman Juliette, geënt op het kunstenaarsleven in het Noord-Hollandse Bergen. Zijn trots was het in juni 2014 verschenen soloalbum Platina blues, een conceptueel meesterwerk over een nacht die hij tijdens zijn chemotherapie in het ziekenhuis doorbracht. Het album werd verfilmd en verscheen ook in het Engels.

Begin jaren zeventig begon Lau als sologitarist bij de groepen Tortilla en Music Garden. Eric Clapton en Jimi Hendrix waren zijn grote voorbeelden. Als aanstormend gitaarwonder werd Thé Lau in 1974 binnengehaald bij Neerlands Hoop Express van Freek de Jonge en Bram Vermeulen. Pas later ontwikkelde Lau de swingende stijl die de muziek van The Scene definieerde. Punk en new wave zorgden voor een frisse impuls.

Aanvankelijk zong hij zowel in het Engels als in het Nederlands, om zijn opties voor een buitenlandse carrière open te houden. Als hij een demo opstuurde naar Engeland, kreeg hij te horen dat de muziek oké was, maar de teksten onder de maat. Omdat hij naar het voorbeeld van Lennon oprecht wilde klinken, koos hij steeds vaker voor het Nederlands. „Mijn soort rockmuziek vraagt om snappy taal”, lichtte Thé Lau die keuze vorig jaar toe. Maar hij bleef het spannend vinden om „yeah yeah yeah” te zingen in een Nederlandstalig nummer.

Met Blauw, open, zuster en het in de tipparade gestrande Iedereen is van de wereld introduceerde Lau een nieuwe standaard voor Nederlandstalige rockmuziek. In 1993 won hij met The Scene de Popprijs en drie jaar later de Gouden Harp.

Thé Lau debuteerde als schrijver in 2000 met de verhalenbundel De sterren van de hemel, gevolgd door de romans Hemelrijk en Juliette.

Maar het voorbeeld was hij zelf

Thé Lau was een nuchtere man die vond dat zijn muziek nooit bedoeld was voor een groot publiek. Het nieuws van zijn naderende dood bracht een nieuwe golf van belangstelling van mensen die hem wilden eren om zijn voortrekkersrol in de Nederpop. Paskal Jacobsen van Bløf, Tom Barman van dEUS en Jacqueline Govaert van Krezip stonden hem bij toen The Scene vorig jaar een viertal gedenkwaardige concerten gaf waarbij Lau nog eenmaal schitterde.

Hij had zich neergelegd bij het feit dat hij zijn ziekte waarschijnlijk te danken had aan een leven van roken en drinken, en liet zich de les niet lezen over slechte gewoontes. Aan zelfbeklag deed hij niet. Dat vond hij alleen maar destructief.

Met Platina blues leverde hij een briljant slotakkoord van een rijk muzikantenleven. Thé Lau was een van de grote oorspronkelijke rockzangers van Nederland; een man met een warme persoonlijkheid en onnavolgbaar eigen stijl.