Opinie

Mijn snotneus (5) is een gewiekster onderhandelaar

Jesse Klaver onderhandelt ‘met open vizier’ en legt vooraf harde eisen op tafel. Dat is minder stoer en verstandig dan het lijkt, analyseert Christiaan Weijts.

In het diepste geheim beginnen op dit moment de onderhandelingen over ons nieuwe belastingstelsel. Ik verheug me nu al op de reconstructies na afloop. ‘Mag ik dan van jou, Jesse… van de btw-verhogingen… De belasting op kappers?’

‘Nee. Krijg je niet. Maar ik wil van jou wel die op vlees. En op milieuvervuiling. En de extra heffingen voor multinationals. En o ja, ik wil ook meer koopkracht voor uitkeringsgerechtigden. En thuiszorgers. En ook…’

‘Eh, Jesse, ik geloof niet dat dit spel zo werkt.’

‘Goed, als je niet met me wilt praten, so be it.’

Thuis heb ik er ook zo eentje. ‘Mogen we een ijsje?’

‘Nee, vandaag niet.’

‘Maar de zon schijnt!’

‘Ik heb nee gezegd.’

‘Oké, maar dan wil ik wél zo’n chocoladekoek.’

Snotneus.

Je ziet Jesse Klaver zijn bod al plaatsen met alle bijbehorende opera van anders-kan-ik-dit-niet-aan-mijn-achterban-verkopen en eigenlijk-heb-ik-al-te-veel-ingeleverd.

Toch begrijp ik zijn strategie niet. Deze week schreeuwde hij op voorhand z’n eisenpakket van de daken – dat bleek het complete partijprogramma van GroenLinks te zijn – en verklaarde hij die buitenissige tactiek met de mededeling dat hij „met open vizier wil strijden”, en: „Als ze niet met ons willen praten, so be it.” Klinkt nobel en stoer maar is het bij nader inzien geen van beide.

‘Luister allemaal, ik heb een plan! Ik ga een chocoladekoek vragen, maar ik doe dat heel sneaky door eerst om ijs te vragen! Pap, mag ik….?’

‘Haha! Geen sprake van! En die chocoladekoek komt er ook niet. Zo!’

Met zo’n ‘open vizier’-tactiek sleep je dus niks binnen, laat staan wanneer je op z’n Klavers roept: ‘Wij eisen ijs! En anders niets!’

Na zulke publieke stelligheid kan Klaver onmogelijk alsnog zijn zege geven in ruil voor een handje vergroeningsfooien. Nou ja, het kán wel, maar met zo’n afgang zou hij zich onvermijdelijk tot de risee van het Binnenhof kronen.

Je kaarten leg je alleen open op tafel als je eigenlijk helemaal niet van plan bent om serieus te onderhandelen. Wie nog de intentie heeft een akkoord te bereiken, onderhandelt niet via camera’s. Klavers ‘open vizier’ moet dus maskeren dat hij alleen electoraal wil scoren. Hij gokt erop dat die btw-verhogingen toch wel sneuvelen – want de andere drie constructieve neefjes zullen ook wel tegen zijn – en zo neemt hij een voorschot op een gekaapte afglans: lage BTW dankzij JFK!

Voor nu lijkt dat een succesvolle strategie. Op de wat langere termijn kan die hem lelijk opbreken. De coalitie zal namelijk wel link uitkijken om Klaver er een volgende keer weer bij te vragen. Waarmee ook GroenLinks een partij wordt die alleen maar roept vanaf de flanken.

Mijn snotneus van vijf is een gewiekster onderhandelaar: die houdt z’n kaarten op de borst, en sleept zo alsnog zijn chocoladekoek binnen.