Vloek en zegen van toerisme

Het eerste half uur van de documentaire Banana Pancakes and the Children of Sticky Rice schetst het leven in het vredige, door prachtig natuurschoon omgeven dorpje Muang Ngoi in Laos. Regisseur Daan Veldhoven concentreert zijn vertelling op Khao en Shai, twee jeugdvrienden die uit elkaar gegroeid zijn sinds Shai naar de stad trok. Nu hij terug is, is hij anders, zegt Khao. Die is graag in zijn rijstvelden waar de stilte heerst. Veldhoven filmt wat kleurrijke rituelen en ook de boeddhistische monniken die in een tempel in de buurt zitten.

Na dertig minuten zetten de eerste toeristen voet aan de grond, op zoek naar authenticiteit en spiritualiteit. Het levert gênante scènes op waarbij aapjes kijken nooit ver weg is en oprechte belangstelling ongemerkt overgaat in paternalisme. De vele hipsters willen zich voelen als hippies in het flowerpower-tijdperk, blowend in de ondergaande zon op het strand.

Uit deze mooi gedraaide documentaire blijkt gaandeweg wat een vloek en een zegen modern toerisme is. Er komt elektriciteit naar het dorp, maar daardoor ook luide geluidsinstallaties: weg rust en authenticiteit. Ook werpt Veldhoven een ander licht op de verwijdering tussen de vrienden: in het droge seizoen, de maanden dat toerisme hoogtij viert, zijn ze elkaars concurrenten. Gaat het toch weer om geld.