Privédetective in een grauwe fantasywereld

The Witcher 3 werd sinds de release al vier miljoen keer verkocht. Onze recensent dwaalt nu al dagen door de bossen en steden.

Ik ben een Sherlock Holmes op monsterjacht. Uit kleine aanwijzingen leid ik af welk fabeldier de lokale bevolking teistert.

Het monster dat ik zoek gaat opzichtig te werk: er ligt een opengereten paardenkarkas op de weg. „Drie diepe krassen over de flank. Vast een griffioen.” Ik lok het beest naar een verlaten akker en slacht het met mijn zilveren zwaard. Het dorp is gered, ik ga op zoek naar een nieuw avontuur.

Ik ben Geralt, het witgelokte hoofdpersonage in The Witcher 3. Deze game van de Poolse gamestudio CD Projekt RED is het derde deel in de populaire Witcher-serie: binnen twee weken zijn er vier miljoen exemplaren van verkocht.

The Witcher 3 is een klassieke role playing game waarin je als monsterjager Geralt of Rivia monsters verslaat, wapens smeedt, drankjes brouwt en bommetjes knutselt.

Ja, dat deden we allemaal weleens eerder, in games als Skyrim en Dragon Age, maar in The Witcher 3 versmelten deze spelelementen subliemer dan ooit met de setting en karakters.

De grauwe fantasiewereld is er eentje à la Game of Thrones. Oorlog verscheurt het land. Dorpen zijn in as gelegd en de verliezers bungelen in een strop aan de hoogste bomen. Voor de gewone man en vrouw is het leven hard: boeren werken op het veld en beenloze bedelaars bedelen in de modder.

Geralt is een buitenstaander. Mensen wantrouwen hem: hij is een mutant, een monsterjager, een witcher. Toch kunnen ze niet om Geralt heen. Alleen hij weet hoe je harpijen doodt of een gekwelde ziel bedaart. Met zichtbare tegenzin sluiten opdrachtgevers soms contracten af: voor 400 florijnen verlost Geralt hen van ellende.

Op het eerste gezicht is Geralt het prototype mannenheld dat we zo vaak zien in games: een spierbundel met een grommende stem die de wereld redt en en passant de mooiste vrouwen verleidt.

Maar Geralt is complexer dan dat. Hij is geen wereldverbeteraar, maar een privédetective die voor de juiste prijs de vuilste klusjes opknapt. Met de keuzes die je maakt in gesprekken geef je kleur aan zijn karakter. Mijn Geralt is stoïcijns maar barmhartig. En soms een tikje sullig. Vooral als ik een beminnelijke heks tegenkom stuntel ik wat af.

Volgens de makers duurt het 200 uur om The Witcher 3 uit te spelen. Ik denk dat ze gelijk hebben. Ik dwaal al dagen door moerassen en dorpen. En als ik even genoeg heb van al het hakken en toveren, speel ik een kaartspelletje in een herberg of doe ik mee aan paardenrace. En soms is het gewoon fijn om te zien hoe de zon opkomt.

Ja, er is ook een verhaal. Over ijsruiters die de geadopteerde dochter van Geralt achterna zitten. Een mooi excuus om door bossen en over velden te draven, op weg naar een volgend monster, magisch zwaard of mysterie.