Mist en tandengeknars

James Wan is op zijn manier een invloedrijk regisseur. Zijn horrorfilm Saw (2004) stond aan de wieg van de ‘martelporno’, een filmgenre gefascineerd door pijn. Na 2010 droegen het succes van zijn Insidious en The Conjuring bij aan de heroriëntatie van de horror op spookhuizen. Nu Wan is geroepen tot het grotere werk – zijn racefilm Furious 7 werd een mondiale superhit – ontfermt rechterhand Leigh Whannell zich competent over de Insidious-reeks.

Hoofdstuk drie is een prequel, ofwel voorfilm, waarin medium Elise (Lin Shaye) haar hipster-assistenten ontmoet en spokenjager wordt. Het draait om p rouwverwerking. Meisje Quinn, dat astraal contact zocht met haar dode moeder, kampt in haar slaapkamer met escalerend gespook van de demon du jour, een Gollem met zuurstofmasker en extreme zweetvoeten.

De oplossing is een nieuwe excursie naar gene zijde, ofwel ‘The Further’. Kaarsje aan, ogen dicht en een kringetje vormen en je bent al in dit rijk van grondmist, antiek meubilair en tandengeknars. En hoewel het 71-jarige medium Elise er vol aan de bak moet met spookworstelen – „come on, bitch!” – fungeren demonen uiteindelijk als een soort therapeuten die behulpzaam zijn bij rouwverwerking en gezinsherstel in deze vermakelijke scholierenhorror.