Kijken: rouwen om je robothond. Ook elektrische huisdieren zijn sterfelijk

Voor veel mensen maakt een huisdier deel uit van het gezin. Want wie wacht er blij kwispelend op je als je na een dag lang werken thuiskomt? Juist, de hond! Het overlijden van een huisdier is dan ook erg verdrietig. En voor mensen met een robothond is dat niet anders.

Een korte documentaire van The New York Times:

Michiko Sakurai is zo’n baasje. Samen met haar man Kouzaburo heeft de Japanse meerdere hondjes, allemaal van het type AIBO, gemaakt door Sony. Het zijn net echte honden, vindt Sakurai. In een korte documentaire van The New York Times over de band tussen de robothond en zijn baasje zegt ze:

“Sommige robothonden zijn rustig, andere houden van spelen en weer anderen slapen heel veel. Het zijn net echte dieren. […] Ik kan niet meer zonder hem leven. Als ik bedenk dat AIBO’s kapot kunnen gaan, word ik daar bang van.”

Eerst blaffen, toen ook emoties

Sakurai en haar man zijn zeker niet de enige met een AIBO. Sinds de robothond in 1999 op de markt kwam – voor een prijs van zo’n 2.100 euro per stuk – werden er pakweg 150.000 dieren verkocht. De eerste versie kon bewegen, blaffen en kende enkele simpele trucjes. De laatste was tot veel meer in staat en kon bijvoorbeeld ook emoties tonen.

In 2006 besluit Sony echter te stoppen met het project. Ondanks de duizenden verkopen is de AIBO niet zo’n succes als gehoopt. Vorig jaar sloot het Japanse bedrijf ook het laatste reparatiecentrum voor de robothondjes. Net als zijn soortgenootjes van vlees en bloed is ook de AIBO nu dus sterfelijk.

Een uitvaart voor robots

Wie zijn AIBO toch nog in leven wil houden, is aangewezen op individuele reparateurs, zoals Hiroshi Funabashi. Toen Sony besloot de reparatiecentra te sluiten, besloot hij in dat gat te springen. Inmiddels wachten er alleen bij zijn bedrijfje meer dan tweehonderd AIBO’s op reparatie. En de onderdelen worden steeds schaarser.

Hoe groot de liefde van sommige baasjes voor hun AIBO is, blijkt wel uit de uitvaart die begin dit jaar in Japan werd georganiseerd. In een eeuwenoude tempel net buiten Tokio namen de eigenaren van zo’n overleden AIBO’s toen afscheid van hun huisdier. Compleet met priester en gebed.

Twitter avatar rowhoop Rowan Hooper Aibo robot dogs being given funeral rites in Japan. I wanted to believe this story wasn’t true http://t.co/oKUvLJPajW http://t.co/P5xMzn9mTZ

De onderdelen raken op

Op het eerste gezicht lijkt het een beetje gek, zo’n hechte band met een robot. Een beetje zoals het verhaal in de film Her uit 2013, waarin een man verliefd wordt op zijn computer. Maar voor Michiko Sakurai is de liefde voor haar robothondjes heel goed te verklaren. Sakurai gelooft namelijk dat ook voorwerpen een ziel hebben. En ze is niet de enige, weet ze. Alle Japanners denken zo.

Sakurai weet ook dat ze op een dag het noodlot niet langer zal kunnen ontlopen. Ooit moet ook zij haar AIBO ten grave dragen. Ze besluit:

“Ooit zullen al hun reserveonderdelen op zijn en zal AIBO overlijden. Maar zo lang ik leef wil ik hem erbij hebben, omdat hij deel van de familie is.”