Guidetti valt volleybalsters hard af na 3-0 nederlaag

Azerbajdzjan schakelt Nederland uit in kwartfinale.

Giovanni Guidetti begint zijn analyse cynisch en eindigt met een vernietigend oordeel. De bondscoach gromt als een gewond roofdier na de 3-0 nederlaag van het Nederlands volleybalteam tegen Azerbajdzjan in de kwartfinale van de Europese Spelen.

Guidetti spaart zijn speelsters niet. Integendeel, hij spoelt zijn boosheid publiekelijk rechtstreeks door het riool. „Een positief punt? Geen blessures. Dit was de slechtste wedstrijd in mijn leven. Ik ben nu vijf weken bezig, maar al mijn werk is voor niets geweest. Of ik weer vanaf nul moet beginnen? Nog erger, vanaf min tien.”

Met zo’n meedogenloze bondscoach hebben de volleybalsters geen kritische pers meer nodig. Zonder namen te noemen fileert Guidetti zijn speelsters op niet mis te verstane wijze. Hij kan tegen zijn verlies, zegt de Italiaan in knauwend Engels, maar dan wel van een beter team. Niet van Azerbajdzjan, „the worst team of the tournament”.

Hoe kun je verliezen?

Om zijn genadeloze evaluatie kracht bij te zetten haalt Guidetti de statistieken erbij. Met stemverheffing en driftige gebaren op drie a-4tjes wijzend: „Kijk, de eerste set. Nederlands scoort 43 procent, Azerbajdzjan 25 procent. Hoe kun je die set verliezen? En dan de tweede set. Nederland scoort 42 procent en Azerbajdzjan 32 procent. Opnieuw: hoe kun je verliezen? En in de laatste set maakt Azerbajdzjan negen punten, wat inhoudt dat Nederland er zestien cadeau heeft gegeven. Moet ik nog meer zeggen?”

Nee, mister Guidetti, dat hoeft niet. Cijfers liegen niet. Maar de nieuwe bondscoach van het Nederlands team mag ook wel eens in de spiegel kijken. Zijn houding langs het veld is er een van machteloosheid en getuigt van weinig empathie met zijn speelsters. Naarmate de nederlaag zich scherper aftekent, wordt Guidetti bozer, smijt hij met zijn notitieblok, maakt hij steeds vaker wegwerpgebaren en geeft hij speelsters op barse toon te kennen dat ze moeten wisselen. Er kan geen signaal van bemoediging af.

Technisch en tactisch geredeneerd heeft Guidetti alle reden verontwaardigd te zijn. Maar dan nog. Een kapitein houdt ook in storm zijn schip op koers en blijft zijn matrozen inspireren. De meest bijtende kritiek wordt gewoonlijk intern gespuid. Maar dat is niet des Guidetti’s. Als lava van een uitbarstende vulkaan verlaten de dodelijke woorden na de nederlaag tegen Azerbajdzjan zijn mond. Guidetti is boos. En niet zo’n beetje ook.

Maar er is meer. Hij is ook bezorgd, zéér bezorgd. De Italiaan is vijf weken geleden op het nationale sportcentrum Papendal begonnen aan zijn boetseerwerkzaamheden. Guidetti, de topcoach die na de verfoeide en weggepeste Gido Vermeulen door de speelsters als een verlosser is binnengehaald, zou het dolende team renoveren, zodanig dat de van talent overkokende selectie een topploeg zou worden, die internationaal alle tegenstanders angst moet aanjagen.

En dan gaat het bij de eerste lakmoesproef helemaal mis. Dan wreekt zich in een do-or-die-wedstrijd tegen het vrij onaanzienlijke Azerbajdzjan de zwakke service, komt de pass veel te vaak niet bij de spelverdeelster, is het blok geen gemetselde muur, zijn de set-ups te onnauwkeurig en lijkt het verdedigen nergens op. „Ik kan ze van alles leren”, kermt Guidetti, „maar niet dat ze hun verantwoordelijkheid moeten nemen en met lef moeten spelen. Dat moet ze zelf doen. Maar in de eerste de beste belangrijke wedstrijd heb ik daar niets van gezien.”

„This was nothing, nothing, completely nothing”, foetert de bonscoach maar door. Waarna hij de ogen neerslaat, zijn papieren met statistieken oprolt en kromgebogen de prachtige Crystal Hall uitbeent. Op weg naar herstelwerkzaamheden.