Donna Summer-producent Moroder terug met hyper-disco

In 2013 was producer Giorgio Moroder, na twee decennia afwezigheid, plotseling terug.

Aanleiding was de cd Random Access Memories van het Franse duo Daft Punk, met daarop hun ode ‘Giorgio By Moroder’, een negen minuten monoloog van de oude meester over de zegeningen van de synthesizer.

Ineens was iedereen weer doordrongen van Moroders belang voor de popgeschiedenis. Legendarische nummers als I Feel Love en Love To Love You Baby, die hij in de jaren zeventig maakte voor Donna Summer, waren het startpunt voor de revolutie in dance en synthesizermuziek.

Zonder Moroder (en Kraftwerk en Brian Eno) geen disco, en zonder disco geen EDM (electronic dance music, de huidige verzamelnaam voor allerlei dance).

Moroder was bovendien een veelgevraagd soundtrack-componist, wat leidde tot monsterhits als Take My Breath Away van Berlin, Flashdance van Irene Cara, Call Me (Blondie) en Cat People (David Bowie).

Meerdere generaties hebben zich laten inspireren door Moroders vondsten. Een van de grootste clubhits in de jaren tachtig was Blue Monday, van het Britse New Order, die onmiddellijk toegaven dat ze de droog pulserende bassynthesizer van hem hadden geleend.

In 2013 begon Moroder, toen 73, aan een carrière als dj, en hij viert zijn comeback nu met een nieuwe cd, Déjà vu. Dit Déjà vu werd over het algemeen negatief ontvangen: hij zou pompeus en gladjes klinken.

Inderdaad staan er enkele overdreven buldertracks op Déjà vu.

Maar in het huidige landschap van dance en EDM valt zijn aanpak niet uit de toon. Moroder zorgt voor zwiepende synthesizergolven, combineert zijn droge bassynthesizers met hedendaags scherpe bekkenslagen, en bedacht zelfs een Martin Garrix-achtig motiefje voor opener 4 U With Love.

Moroder anno 2015 klinkt minder minimalistisch dan liefhebbers van Donna Summer misschien wensen, maar zo klonk hij in de jaren tachtig (denk Take My Breath Away) ook niet meer. Daarbij is de Italiaanse producer duidelijk in zijn sas met vrouwen.

Zoals hij ooit Summer en Debbie Harry liet gloriëren, doet hij dat nu met de Amerikaanse zangeres Sia, de Britse Charli XCX en de Australische Kylie Minogue.

De stem van Charli werd gepolijst tot een soepele glijbaan in een wervelend Diamonds; het titelnummer is een beschaafd staaltje EDM.

En Minogue laat haar decorum varen in de hyper-disco van Right Here, Right Now.

Na deze verdiensten kunnen we Moroder de geforceerde lyriek van 74 Is The New 24, en Britney Spears’ nutteloze cover van Tom’s Diner (van Suzanne Vega) makkelijk vergeven.