Tijdrit

Er was een afspraak met Tom Dumoulin. Hij zou de fiets achter in zijn auto stoppen en naar het Waalse dorpje Wanne rijden. Boven op de heuvel zouden we elkaar ontmoeten om een mooi televisiefilmpje te maken in zijn lievelingsgebied.

In de Ardennen ligt de basis voor het succes van Dumoulin. Het is zijn favoriete trainingsterrein.

Tom was keurig op tijd, wat niet vreemd is als je weet dat hij zijn specialiteit heeft gemaakt van racen tegen de klok.

Er was maar één probleempje: het weer. Tom keek naar de sombere lucht. Boven het dorpje hing een donkergrijze wolk. Als een weerman voorzag hij wat er uit die wolk zou kunnen vallen.

Natte sneeuw.

De cameraman en ik stonden al klaar maar Tom dook zijn auto in. Hij had er geen trek in om kou te vatten, vertelde hij. Onvermurwbaar ging hij achter het stuur zitten en wachtte tot het droog werd.

Ik zal het eerlijk zeggen; ik baalde destijds toen Tom Dumoulin ging schuilen. Moest dat nou een groot renner worden? Bang voor een sneeuwbui? Hij kende de verhalen van Bernard Hinault toch wel? De Franse renner had in 1980 een winterse editie van Luik-Bastenaken-Luik gewonnen. Hij hield er gevoelloze vingers aan over.

Ik moest weer denken aan dat hoofd van Dumoulin achter de beslagen autoruit toen ik hem gisteren zag rijden in de afsluitende tijdrit van de Tour de Suisse. Hij had misschien toch gelijk gehad, toen in de Ardennen.

Op het goede moment ‘nee’ verkopen.

Het was prachtig zoals Dumoulin op zijn fiets over Zwitsers asfalt reed. De wind had geen schijn van kans en gleed langs dat sterke lijf, toonbeeld van aerodynamica. Je kon zien: dit bewegende kunstwerk was met passen en meten in elkaar gezet.

Tom Dumoulin reed als een bewezen wiskundige formule.

Mij vielen de sm-achtige latexkousen en -handschoenen op. Ik zou ze binnenshuis nog niet aan durven maar Tom reed er gewoon mee.

Als tijdrijder neemt Dumoulin iedere nanoseconde winst serieus. Hij heeft gelijk. De onderlinge verschillen zijn miniem. Je kunt het je niet meer permitteren om in fladderende kleding rond te rijden.

De perfectie droop ervan af. De horizontale rug, de fanatieke blik van Dumoulin op zijn duimen voor hem op het stuur, het brilletje, de vorm van de helm, het hoofd zo weggestoken tussen de schouderbladen.

Iedereen kon zien dat hier de winnaar van de Tourtijdrit door Utrecht reed.

Zorgvuldigheid is de komende weken geboden. Het draait om de kleinste details. Een stom opgelopen verkoudheid kan Tom Dumoulin de gele trui kosten.

Dat snap ik nu als geen ander.