Taylor Swift is porseleinen prinses in gelikte show

Taylor Swift
Taylor Swift Foto Andreas Terlaak

Als country belle brak de succesvolle Amerikaanse zangeres Taylor Swift door met klassiek romantische countrysongs over jongens in een Chevy-truck. Het was gepolijste pastelcountry, authentiek gemaakt door een kleine zuidelijke knauw in woorden als ‘mama’ en ‘steerin’ whee-uhl’ op begeleiding van steelgitaar. In clipjes serveerde Swift, die op haar vijftiende al een platendeal in Nashville had, haar country bevallig met haar gitaar in bed of in typische highschoolsituaties.

Swift is nu de best verkopende zangeres van de Verenigde Staten. De na Beyoncé best betaalde vrouw in de pop heeft albums met een multiplatinastatus en kasten vol muziekprijzen. Met haar vijfde album 1989 kantelde ze haar imago. Het strak uitgedacht elektronisch popalbum genoemd naar haar geboortejaar, met geprogrammeerde drums, synthesizers en pulserende baslijnen, brak alle records. Van een redelijk argeloos en zedig boegbeeld van teeny countrypop – met fans die ‘Swifties’ heten en hartjes vormen met hun vingers – transformeerde ze in een alomtegenwoordige popdiva.

Waren haar concerten eerder een boterzachte uitdragerij van tienerliefde en hartzeer met voorspelbare elementen als de witte-vleugelballade, nu toonde een akelig perfecte porseleinen popprinses zich onafhankelijk en impliciet uitdagend. In de gelikte popshow die ze gaf in een uitverkochte Ziggo Dome was niets meer akoestisch. Weg gestileerde liedjes vol harmonische rust. Als ze een gitaar omhing was dat voor rockriffs in het intro van het nummer waarmee ze in 2012 een breder poppubliek bereikte: We Are Never Ever Getting Back Together.

De vooraf aan iedereen uitgereikte polsbandjes knipperden aan bij de eerste tonen van haar opening Welcome to New York. Een werkelijk oorverdovend tienergegil klonk terwijl Swift in een neon Broadway-omgeving omringd door haar twaalf dansers haar nieuwe woonomgeving bezong. Op de diep in de zaal reikende wendbare catwalk was ze een ongenaakbare zangeres die haar uiterste best deed aaibaar te zijn. Een aantal sterke synthpopliedjes, zoals Blank Space en Out of the Woods, stond deze avond centraal in versies die weinig verschilden van het album. Een vleugje seks kreeg Trouble; in een sensuele rode gloed hing ze dampend tegen de blote torso’s van haar dansers aan.

Bij vlagen was het een spectaculaire show met aardige visuals en niet heel baanbrekende choreografieën. Swifts stem reikte niet tot heel ver, maar de achtergrondzangeressen droegen genoeg mee. Opmerkelijk waren de rare, de vaart danig verminderende narcistische intermezzo’s. Terwijl Swift zich steeds weer in nieuwe pikante outfits hees, hemelden bekende vriendinnen als Lena Dunham haar via videoschermen op. Ook haar eigen publieke peptalks, hoog boven op de gelifte catwalk, hadden de gecontroleerde intimiteit van het dagboek waarvan je weet dat het wordt gevonden.