Hemelse muziekervaring als het ware vanuit je eigen kist

Sommige ervaringen gun je iedereen minstens één keer in zijn leven. Neem Now I lay me down van regisseur Sabrina Hölzer, een onvergelijkbaar hoogtepunt in Muziekgebouw aan ’t IJ tijdens het Holland Festival. Elk van de zestig toeschouwers krijgt een eigen bedje van gras, waarna tien strijkers van het Berlijnse Solistenensemble Kaleidoskop Ich hatte viel Bekümmernis van Bach inzetten en het licht langzaam dooft. Tot het echt pikkedonker wordt: een zeldzaam dramatisch moment.

Het is een beangstigende gewaarwording om zelfs met wijd opengesperde ogen helemaal niets te zien. Des te scherper wordt het gehoor. De oriëntatie is auditief, ook doordat de door een bewegingscoach getrainde musici op de tast over een rasterpatroon lopen. Aanzwellende en wegebbende klankclusters, ontworpen door Michael Rauter, geven het duister een kosmische dimensie. Er wordt gezucht en geklopt.

De verbeelding wordt een gevaar: zit ik in de doodskist tijdens mijn eigen uitvaartdienst? Slechts de geur en textuur van het gras houden de geblindeerde luisteraar nog aan de grond. De neiging je aan een naderende musicus vast te klampen is vrij groot. Totdat het donker went, en muziek van Bach, Barber en Britten geruststelt én imponeert – de musici coördineren via een zesde zintuig.

Now I lay me down is een sublieme ervaring in de meest romantische zin: ontzagwekkend, beangstigend en troostrijk.