Dicht op de huid van het muzikantenleven

Liedjes mogen het eigenlijk niet heten: de enorme lappen tekst die zanger en gitarist Mark Kozelek alias de eenmansgroep Sun Kil Moon op muziek zet. Meer dan bij zijn oude band Red House Painters maakt Kozelek gebruik van een dichterlijk proza waarin hij dagboekfragmenten, gedachten over leven en dood en herinneringen uit zijn jeugd tot lange, stream of consciousness-achtige nummers boetseert. Op zijn zevende album Universal Themes vraagt hij zich af of gewone dingen uit het dagelijks leven, zoals de dorre lavendelplanten in zijn achtertuin, symbool staan voor diepere waarheden. Ziekte, dood en levensgeluk van zijn dierbaren houden hem het meest bezig. Soms maakt hij zich kwaad, dan weer doet hij nuchter verslag van zijn twijfels en angsten. Met simpel gitaarspel en slagwerk van Sonic Youths Steve Shelley zit Kozelek dicht op de huid van het rauwe Amerikaanse muzikantenleven in zijn evenwichtig doorwalsende, documentaire muziekstijl.