Zacht buikspek

Vrouwen nemen een mannenbuikje voor lief. Ze zullen wel moeten.

foto’s Robin Utrecht

De dadbod is uitdrukkelijk eenbeginnend buikje.Geen bierpens. Hij mag niet over de broekrand hangen.
De dadbod is uitdrukkelijk eenbeginnend buikje.Geen bierpens. Hij mag niet over de broekrand hangen.

De dikke vaderbuik staat vol in de schijnwerpers. Zo’n dadbod is lekker, vertederend en best mooi, vinden vrouwen. Jonge vrouwen vooral. De teleurstelling op vaderdag is dat meiden alleen enthousiast zijn over buikvet van jongens van hun eigen leeftijd. En zo’n buikje een dadbod noemen.

De dadbod verwijst naar de buikjes zoals vaders die hebben, maar steeds vaker al bij jonge mannen van rond de twintig te zien zijn. Het vet op de buik is plotseling populair geworden.

Op 30 maart schreef Mackenzie Pearson in The Odyssey Online een enthousiaste column over de zachte jongensbuik: Why Girls Love The Dad Bod. Zowel Pearson als The Odyssey waren onbekend. Pearson is negentien jaar en tweedejaars psychologiestudent aan de Clemson University in South Carolina. Ze schreef sinds oktober wekelijks een column in het landelijke universiteitsblad.

De mollige jongensbuik bleek een binnenskamers gehouden aandachtspunt onder meiden. Pearson doorbrak het collectief stilzwijgen. Het duurde een maand, tot eind april. Toen explodeerde de aandacht op Twitter en internet. Op 4 mei schreef de website Buzzfeed (het bericht is daar een Top Post, 1,6 miljoen keer aangeklikt) over de totaal verbijsterde Pearson die opeens het ene interview na het andere afhandelde en zelfs op Good Morning America verscheen, de meest bekeken ochtendshow op de Amerikaanse tv. „It has been really, really a cool experience”, zei ze tegen Buzzfeed.

Waarom houdt Mackenzie Pearson zo van enigszins uitgezakte jongens?

Haar vriendinnen hadden het al vaak over de dadbod, schrijft ze. Het zong rond. De dadbod is uitdrukkelijk een beginnend buikje. Geen bierpens. Hij mag niet over de broekrand hangen. Er is al gezegd dat jongens met een dadbod, omlaag kijkend, hun eigen piemel niet meer kunnen zien. Maar zo dik is een dadbod echt niet.

Op de foto die The Odyssey bij Pearsons artikel plaatste, staan „jonge mannen met een BMI tussen de 25 en 30. En een buikomvang van rond de 95 centimeter”, schat obesitasprofessor Jaap Seidell met een timmermansoog. „Ze zitten met hun buikomvang nog onder de gevarengrens die voor mannen 102 centimeter is.”

Steeds meer jonge mannen zien er tegenwoordig zo uit, zegt Seidell. „Heel anders dan 25 jaar geleden. Adolescenten die slank gaan studeren, drinken al snel veertig biertjes per week. In studentenhuizen moet je je door de lege pizzadozen een weg naar binnen werken. Alles wordt bezorgd. Er wordt veel gefeest en een beetje gesport. Binnen een jaar hebben ze allemaal een dadbod.”

Daar moeten Mackenzie Pearson en haar vriendinnen mee dealen. Het is niet gek om dan de zonzijde te belichten. Om de realiteit te accepteren. Dat is vaker gebeurd. Seidell wijst op de rage van tien jaar geleden: meiden met een dikke buik durfden toen opeens een navelshirtje aan te doen. „Er zijn ook heel veel meiden met een dikke buik.”

Natuurlijker en aantrekkelijker

Pearson zet de ietwat vette buik af tegen de gespierde buikbubbels van afgetrainde jongens met een sixpack. Het buikje maakt ze „menselijker, natuurlijker en aantrekkelijker”, schrijft ze. Dat licht ze toe. Schrik niet van haar narcistisch-burgerlijke argumenten. Zie het als een inkijkje in de ideeën van de Amerikaanse hogere klasse. (Op internet is Pearson inmiddels uitgemaakt voor seksist. En ze kreeg de wind van voren uit feministische hoek.)

Allereerst is zo’n jongen met een vetschortje en overzichtelijke zwembandjes volgens haar niet intimiderend. „We willen geen jongen die ons onzeker maakt over ons lichaam”, schrijft Pearson. Ga je als jonge vrouw met zo’n fatboy op de foto, dan ben je eigenlijk altijd mooi. Niets is zo erg, vindt Pearson, als in bikini op de foto naast een superfitte, afgetrainde jongen staan.

„Wij”, schrijft Pearson (en ze bedoelt: wij meiden), „vinden het leuk als mensen zeggen ‘wat ziet dat stel er mooi uit.’ Maar tegelijkertijd willen wíj in het centrum van de belangstelling staan.” Pearson wil er skinny uitzien op de foto en dat lukt beter als de jongen ernaast wat forser is.

Pearson zet de overvloedig aanwezige dadbod-jongens af tegen het harde lijf van de afgetrainde spierkasten met een sixpack. Dat is ook geen garantie voor een gezond huwelijksleven, zegt Seidell. „Zo’n figuur is maar voor heel weinig mannen makkelijk weggelegd. Vaak is het een sportschool-sixpack. Daar jutten de jongens elkaar op. Als ze het gewenste figuur niet normaal kunnen bereiken, grijpen ze naar afslankpillen, vitaminepreparaten en erger – anabole steroïden. Dat is een paar jaar vol te houden, maar met een baan en een gezin lukt dat niet meer.”

De verdere argumenten van Pearson? De dadbodboy knuffelt lekkerder, je kunt er makkelijk goedkoop mee uit eten, want hij eet alles en: je weet wat je krijgt.

„Vrouwen plannen nu eenmaal graag hun toekomst met een jongen”, schrijft ze. „Als hij die zichtbare buik al heeft, dan kunnen we er aan wennen voordat we hem daten, trouwen en drie kinderen van hem krijgen.” Als hij die buik op zijn 22ste al heeft, denkt ze, heeft hij hem op zijn 45ste zeker ook.

„Jazeker, die kans is groot”, zegt obesitashoogleraar Jaap Seidell, maar er is meer: „als je vanaf je twintigste te dik bent, is je kans op ziekten op je 45ste ook al behoorlijk gestegen. Met de hartinfarcten zal het nog wel meevallen. Die komen later. Maar snurken, apneu en kortademigheid, erectiestoornissen (door een laag testosterongehalte bij dikke mannen), en de kans op diabetes type 2 verstoren dan al snel de kwaliteit van leven van mannen, en van echtparen.”

Traditioneel beginnen de Nederlandse adolescenten, de meesten dan nog redelijk slank, op hun twintigste aan vijftien dikker makende jaren. „Tot het 35ste levensjaar komt er gemiddeld ieder jaar een kilo bij. Daarna vlakt de jaarlijkse gewichtstoename weer wat af”, zegt Seidell. En zo is 60 procent van de Nederlandse mannen op het ogenblik te dik. Hun BMI ligt boven de 25. Seidell is benieuwd hoe dat in de toekomst zal zijn, nu het overgewicht bij kinderen spectaculair is gestegen en veel twintigers al duidelijk overgewicht hebben.

Het hoeft niet altijd zo te gaan. De relaxte levensstijl van hangen, feesten, fastfood en drinken die veel adolescenten snel dik maakt „komt bij veel hoger opgeleiden aan het eind van de studie wel weer goed”, zegt Seidell. „Als ze strak in het pak de arbeidsmarkt op moeten, kan het er snel weer af zijn.”