Na lange dagen afzien mag er best feest gevierd worden

Eergisteren begon de ramadan. Voor mij is het een speciale, want het is mijn 30ste ramadan. Ik begon te vasten op mijn 10e. Het was toevallig in hetzelfde jaar dat ik samen met moeder, broer en zus in Nederland aankwam. 30 jaar in Nederland... Daar moest ik even stoppen met schrijven.

Wij moslims hoeven niet meer uit te leggen wat de ramadan is aan niet-moslims, maar wel uitleggen dat wij naast voedsel ook geen water mogen overdag, geen seksuele gemeenschap, geen te lekkere geurtjes, geen geflirt, niks wat je normaal gesproken graag behaagt. Het gaat erom dat je jezelf onder controle houdt. Dat is niet makkelijk, want wij moslims drinken niet alleen maar thee. Nederland heeft koffiejunks van ons gemaakt.

Dit jaar is het speciaal, want het is de ramadan met de langste dagen. Het vasten gaat in bij zonsopgang (03:15) en eindigt bij zonsondergang (22:07). Zo’n Longest Ramadan komt één keer in de 33 jaar voor. Overigens hoeft men in Zuid-Afrika maar 10 uurtjes te vasten; zuidelijke landen hebben kortere dagen. Noorse Moslims hebben het het zwaarst met 21 uur vasten. Nu hoor ik u denken: massaal naar Marokko dan, want daar vasten ze vijf uur korter. Maar zo werkt het niet. Als je in Marokko moet zijn, prima, maar naar Marokko gaan om korter te kunnen vasten is niet toegestaan. Want de islam zegt: „Handel vanuit je goede intentie”.

’s Avonds zitten de moskeeën vol. Want de ramadan is, naast een onthouding van bovengenoemde zaken, ook een maand van veel gebed en Koranrecitaties. Wij bidden vijf keer per dag, vijf minuten per gebed. Tijdens de ramadan doen wij, naast de vijf verplichte, de zogenoemde Taraweeh-gebeden (ongeveer één uur lang vanaf 00:15). Daarna naar huis, wat eten en slapen.

In islamitische landen wijkt alles uit voor de ramadan. Marokko past werktijden aan voor alle ambtenaren: eerder naar huis, later beginnen om een uur slaap in te halen.

Ook in Nederland passen sommige bedrijven zich aan moslimpersoneel aan. Productiemachines worden stilgezet zodat men kan gaan eten, er worden gebedsruimtes ingericht en niet-moslimcollega’s vangen het werk op van hun moslimcollega’s. Aan het einde van de ramadan volgt het suikerfeest. Je hebt 30 dagen lang een ongelofelijke prestatie geleverd. Je hebt gevoeld hoe het is om honger te hebben, om dorst te hebben, om niet alles te krijgen wat je maar wilt. Dat mag gevierd worden, maar niet van Den Haag. Het suikerfeest mag geen officiële feestdag worden, ondanks dat Nederland 1 miljoen moslims telt. Het is dan ook een treurig beeld om tijdens het suikerfeestontbijt kinderen te moeten missen en familieleden die geen vrij konden krijgen. Het gevoel dat je niet meetelt als moslim komt dan boven.

Gun de Nederlandse moslims een vrije dag in het jaar. Wij maken deel uit van dit land en leveren een bijzondere bijdrage op het gebied van economie, educatie, gezondheid, veiligheid en politiek.