Je mag me best belachelijk maken... MAAR NOEM ME GÉÉN HIPSTER

De hipster is zo mainstream dat zelfs de hipster doodverklaren niet meer kan. Daarom is er nu een opvolger. De ‘young urban creative’, oftewel: de Yuccie.

Het resultaat van googelen op 'yuccie'. De man met de NY-pet in het midden is David Infante, de bedenker van 'yuccie'. Beeld Google
Het resultaat van googelen op 'yuccie'. De man met de NY-pet in het midden is David Infante, de bedenker van 'yuccie'. Beeld Google Beeld Google

Vóór 9 juni bestond het woord ‘yuccie’ nog niet. Gooi ‘m nu door de zoekmachine, en de zoekterm levert 142 duizend nieuwsverhalen op. In het Engels (‘99 Things All Yuccies Love’), Nederlands, Duits (‘Jetzt kommt der ‘Yuccie’!’), Spaans, Portugees, Italiaans (‘Gli yuccie non esistono ancora ma hanno già rotto le palle’), Pools, Frans, Turks en Grieks.

De term werd vorige week op website Mashable geïntroduceerd door David Infante, een 26-jarige schrijver én zelfbenoemd yuccie uit Brooklyn. In het artikel ‘The hipster is dead, and you might not like who comes next’ beweert hij dat hij zelf, ondanks zijn leeftijd, woonplaats, snor én zijn fixie, absoluut géén hipster is. Alleen al omdat die hipster – „de echte hipster en niet de ‘idiote herdruk’ die de in commerciële advertenties voortleeft”– niet meer bestaat.

Hipster genoemd worden, vindt Infante een belediging. „Ik eis om belachelijk gemaakt te worden in de juiste termen.” Dus creëerde Infante die juiste term zelf: het werd de Young Urban Creative. Een kruising van de yuppies uit de jaren tachtig en de hipster van de jaren nul. Succesvol én creatief.

Zoals in april de Facebookpagina van het satirische festival ‘Een of ander vreetding met hippe biertjes en saladebar’ veel bijval en persaandacht in ons land kreeg, lijkt Infante’s yuccie wereldwijd een gevoelige snaar te raken. Vanwaar toch die haast hatelijke fascinatie met hipsters en alles wat er op lijkt?

De originele Amerikaanse hipster die begin deze eeuw de New Yorkse wijk Williamsburg bevolkte, heeft, aldus Infante, de vage pakhuisfeesten en drugs ingeruild voor yogaretraites. Ook de ooit zo typische hipsterdingen als de Macbook en de baard zijn mainstream geworden. De hipster is zelf mainstream geworden. Zelfs zeggen dat de hipster dood is, kan al een tijdje niet meer, meent Infante.

Mensen willen graag de nieuwe hipster vinden, juist om deze, net als de hipster voor hem, belachelijk te kunnen maken, zegt Bruce Conforth, hoogleraar Amerikaanse cultuur aan de University of Michigan. „Het is een manier waarop ‘wij gewone mensen’ ons net zo superieur kunnen voelen als we denken dat zij zich voelen.”

Conforth (zelf uit 1950) wil vooropstellen dat zowel de yuccies als de hipsters absoluut geen subcultuur vormen zoals de hippies, de punks en de beats ooit wel deden. Ze hebben immers weinig om zich tegen af te zetten.

Denk bij een yuccie aan blank, bevoorrecht en wonend in een grote stad. De ‘social media consultant’ die gesponsorde campagnes voor Instagram bedenkt, een ‘brogrammer’ die de Uber voor wiet creëert of de Tinder voor honden, de entrepreneur die probeert zonnebrillen van ‘eerlijk’ geoogste bamboe te verkopen. „Snel rijk worden zou geweldig zijn. Maar creatieve autonomie behouden is het belangrijkste”, schrijft Infante. „Snel rijk worden én creatieve autonomie behouden? Dat is de yucciedroom.”

Redactioneel kreupelhout

Uit zijn eigen omgeving haalt hij een yuccie aan die stopte met zijn financiële carrière om een muziekfestival-start-up te beginnen, een promovendus die een online mannenkledinglijn startte en een advocaat die een ambachtelijke bierbrouwerij begon. Zelf liet Infante toen hij vijf jaar geleden naar New York kwam een goedbetaalde baan in de farmaceutische industrie schieten voor een onbetaalde stage als eindredacteur. Sindsdien moddert hij wat aan in het ‘redactionele kreupelhout’ van de stad en is het salaris dat hij binnenhaalt ‘heel slecht’ tot ‘soms oké’. „Maar”, schrijft hij, „de voornaamste drijfveer van mijn carrière, is erkenning. Ik schrijf voor erkenning: van mijn peers, mijn ouders, de volgers die me retweeten, zelfs de reageerders die nare dingen over me zeggen onder ieder stuk dat ik ooit heb gepubliceerd.”

Infante, die ruiterlijk toegeeft dat hij en alle andere yuccies bevoorrecht zijn en in een luxepositie verkeren, eindigt zijn pleidooi ermee dat de yuccie ook een beetje ‘yucky’ is.

Infantes stuk werd in de eerste 24 uur dat het online stond, 90 duizend keer gedeeld via Mashable. Ondertussen staat de teller op zo’n 185 duizend. CNN, Time en Business Insider besteedden serieuze aandacht aan de nieuwe term, New York Daily News beweerde alweer ‘over de yuccie heen te zijn’ en verzon alvast de volgende acroniemen die viral zouden gaan (denk: MUBSOTs — „Married Urbanites But Still on Tinder” en OWANTTOs — „Overworked and Never Take Time Off”). Op 12 juni werd ‘yuccie’ toegevoegd aan de Urban Dictonary:

‘YUCCIE. Young Urban Creatives. In a nutshell, a slice of Generation Y, borne of suburban comfort, indoctrinated with the transcendent power of education, and infected by the conviction that not only do we deserve to pursue our dreams; we should profit from them.’

Hoogleraar Bruce Conforth meent dat de groep millennials die Infante omschrijft een combinatie is van een bevoorrechte ‘jij kunt alles’-opvoeding en social media die van iedere persoon de belangrijkste persoon ter wereld maakt. Conforth: „Gooi een groep met deze mindset in een economie die zo slecht is dat ze hun hoge verwachtingen niet kunnen waarmaken en er is slechts één ding dat ze kunnen doen: zichzelf proberen te bevrijden middels technologie en iets waarvan ze denken dat het hun eigen creativiteit is. ‘Wat vind ik leuk? Ambachtelijke biertjes. Gek geweven sokken? Katten aaien? Ik wed dat ik daar geld mee kan verdienen want als ik het leuk vind, is het vast een geweldig idee.’”

Conforth verwacht dan ook niet dat de yuccie een lang leven beschoren is.