Seeing is believing

Mijn eindredacteur mailde me of ik misschien naar de sneak preview voor de virtuele wandeling door de Noord/Zuidlijntunnels wilde. Natuurlijk wilde ik dat, ik wil al jaren dolgraag eens iets virtueels doen.

Eenmaal aangekomen op het informatiecentrum van de N/Z-lijn, naast het Centraal Station, blijkt dat ik een van de zes geïnteresseerden ben die op de demonstratie voor de pers is afgekomen. De helft hiervan behoort ook nog eens tot de entourage van een speciaal uitgenodigde BN’er waar de persvoorlichtster al zenuwachtig over loopt te doen. De BN’er in kwestie is te laat. De ‘woordvoerder metro en tram’ wacht beleefd tot de entourage nog specifiekere routeaanwijzingen („rechts naast CS”) heeft doorgebeld en steekt dan vol enthousiasme van wal over de „Oooopendag” – „want hopelijk kunt u een ‘oooh’ niet onderdrukken”– en de daarbij behorende ‘N/Z-lijn Experience’ (de virtuele wandeling).

Nadat er een decennium lang is gezeurd over geld, verzakkingen, vertraging en overlast is het duidelijk dat de gemeente er werkelijk alles aan doet om het megaproject vooral als iets knetterleuks te slijten aan de Amsterdamse burgers; er is een gezellige website (hierzijnwij.nu) waar nieuwtjes als ‘N/Z-lijn krijgt langste roltrap van het land’ en ‘Hond wandelt door tunnel N/Z-lijn’ koppen als ‘faillissement aannemer treft N/Z-lijn’ proberen te verzachten; plaatsing van ‘zinkstukken’ is live te volgen via een webcam; er is dus permanent een vrij uitvoerig informatiecentrum en er zijn kijkdagen met feestelijke vlaggetjes en accordeonbegeleiding.

Precies een jaar geleden was ik ook op zo’n open dag (die heette toen nog gewoon zo). Het was geweldig om om onder je eigen stad door te lopen in een surrealistisch futuristisch landschap van tunnelbuizen. Ik was in één klap N/Z-lijn fan – mij hoorde je nergens meer over.

Dit jaar is het helaas niet mogelijk om de tunnels in te gaan, vandaar de virtuele tour. Ik zit braaf de presentatie uit waar dingen worden gezegd als „next is now” en „seeing is believing”. Eigenlijk kan het mij inmiddels helemaal niet meer schelen hoe het met die hele N/Z-lijn gaat, ik wil gewoon eens zo’n bril op en dan als een dwaas een virtuele wereld inkijken.

Uiteindelijk mag ik, als eerste nog wel, samen met de gearriveerde BN’er – een dj die ik per ongeluk niet ken, maar die volgens de zichtbaar opgeluchte persvoorlichtster „wel heel veel volgers op sociale media” heeft. En ja, het is… tsja… het is… ik wil zo graag zeggen dat ik totaal uitzinnig ben, zowel over de ervaring als over de progressie van de N/Z-lijn, maar ik vond het gewoon: wel tof. Het is een heel schattig, informatief filmpje over een bouwput, met grapjes en alles en natuurlijk is het bijzonder dat je zogenaamd 360 graden om je heen kunt kijken, maar het gevoel waarmee ik achterblijf is toch vooral ontroering. De trots waarmee de vijf brillen en het filmpje van zes minuten gepresenteerd worden is aandoenlijk.

„En volgend jaar?”, vraag ik, om ook maar wat te vragen. De ogen van de woordvoerder metro en tram beginnen te glimmen. „Misschien kunnen we dan wel een proefritje maken.”

Laat het waar zijn. Ook voor hen.