Kostenloos spektakel bij Rotterdam aan Zee

Wat zijn de beste restaurants van Rotterdam? Onze recensenten Frank van Dijl en Wim de Jong brengen wekelijks in kaart wat de stad te bieden heeft.

Rotterdam aan Zee klinkt minder apocalyptisch dan het ‘Amersfoort aan Zee’ waarmee onheilsprofeten ons telkens opnieuw proberen bang te maken. Vanaf het Hofplein is het weliswaar nog dertig kilometer rijden naar het strand, maar aangezien Hoek van Holland sinds 1914 deel uitmaakt van de gemeente Rotterdam, is het legitiem om dat strand net zo Rotterdams te noemen als de weg naar Kralingen. (Maar veel jonger, want pas weer opgespoten.)

Veel Rotterdammers beschikken over een tweede huisje in Hoek van Holland. Je hebt het oude en het nieuwe kamp. Ooit bedoeld om bleekneuzen kleur op hun stadsgezicht te geven, nu de habitat van zzp’ers met jonge kinderen.

Goed, waar gaan die eten? Op het strand natuurlijk.

Onze favoriete hang-out is De Pit. Nét niet Hoek van Holland maar ’s-Gravezande, zeg gemeente Westland, maar op het strand zie je die grens toch niet en bij ons vandaan zit je eerder in De Pit dan in een van de tenten op Hoeks grondgebied.

Wat maakt De Pit zo leuk? Dat het er uitziet als een zorgeloze bende is niet uniek, want dat is bijna het sine qua non van de strandtent in wezen en tijd. Over het uitzicht op zee hoef ik het in dit verband al helemaal niet te hebben. Het zal ermee te maken hebben dat onze hele peer group zich op gezette tijden door het zand sloft zodat het terras van De Pit soms sprekend lijkt op dat van, om maar een buitenplaats te noemen, het Wester Paviljoen. De stad in het zand.

Omdat het hier altijd waait, is het prettig dat het terras is afgebakend met panelen van hout en glas. Je zit dus al gauw uit de wind. De zon duikt van boven de zoveelste Maasvlakte ergens bij Engeland de zee in, een spektakel dat zich zonder kosten avond aan avond herhaalt. Wat dat betreft troffen we het laatst, want met onze Hollandse zomers weet je het nooit.

Vanaf ons tafeltje hadden we goed zicht op alles wat gebeurde. Hele families aan bij elkaar geschoven tafels, stelletjes met romantische intenties, kindjes die hun schaduw achtervolgden en de jongens en meisjes die de bestellingen rondbrachten. Ze toetsten je bestelling in op een app op hun iPhone en binnen wisten ze wat ze moesten doen. Het nummer van je tafel was dan weer gewoon op een blokje hout gekwast, heel oer.

Voor een strandtent was de kaart best uitgebreid. Je zou denken: bitterballen, patat. Maar in De Pit staat een heuse pizzaoven van niet bepaald kinderachtige omvang. Pizza is hier dus the main thing. Die is er in negen variaties. Mijn vrouw nam de Pizza De Pit (€ 13) met salami en basilicum, ikzelf had zin in de Pitburger (€ 14,50) van rundvlees van Hoeve Biesland.

Maar eerst kwamen er bruschette (€ 4,50) op tafel en arancini (€ 6,50), gefrituurde risottoballetjes. Glaasje wijn erbij natuurlijk. Keuze uit twee witte en twee rode huiswijnen, wel zo makkelijk. De goed geroosterde bruschette met zoete tomaat werden gepresenteerd op een bord belegd met droge blaadjes rucola: daar zou dressing, al was het maar wat olijfolie, wonderen hebben gedaan. Met de balletjes was het probleem weer dat het er te veel waren. En zo lekker dat je ze allemaal op at.

Waardoor ik mijn burger niet de eer kon aandoen die hij verdiende. Goed stuk vlees, goeie ciabatta, veel sla. Dat ik zand in de sla meende te proeven, hield ik voor me. Overal waar ik keek was zand.