Erg sympathieke zaak – maar het gaat om het eten

Foto Rien Zilvold

Toen het restaurant van de Tolhuistuin opende, heb ik er al eens gegeten. Het was een chaos, zowel het eten als de bediening, en ik besloot de zaak nog even met rust te laten. Zoveel hectiek ineens viel de uitbater rauw op het dak en THT was een te sympathiek initiatief om wreed voor de leeuwen te gooien.

Inmiddels zijn we een jaar verder en THT is nog steeds très sympa. En behalve dat heeft het zo’n beetje het mooiste uitzicht van de stad en de aardigste jongens en meisjes in de bediening. THT heeft kortom heel veel mee.

We komen om te eten. In een enorme ruimte staan op de industriële gietvloer simpele tafels en stoelen opgesteld en verder is het er behoorlijk kaal. Er zitten op deze zondagavond veel groepen te eten en daar leent de ruimte zich uitstekend voor, alhoewel de akoestiek voor de oudere medemens een gevoelig punt is. „Het is hier GEHORIG”, schreeuwt de buurvrouw naar haar tafelgenoten. De rest van de avond draait ze haar volumeknop steeds verder open, ze moet schor thuisgekomen zijn.

THT doet aan shared dining, dat is tegenwoordig hip: het delen van kleine gerechtjes die in etappes komen. Wij bestellen er maar liefst zeven plus een portie boerenlandbrood met olie en nootjes (3,80), maar gezien de porties (groot!) zou twee per persoon ook genoeg moeten zijn. Het zijn gerechten uit alle windstreken en in combinaties die je niet snel bedenkt, leuk!

We hebben uit alle secties gekozen: vegetarisch, vis en vlees, zowel koud als warm, en vragen of de koude gerechten eerst mogen komen. De bediening komt terug uit de keuken met de mededeling dat „de koude kant vanavond alleen staat en het erg druk heeft”, dus er geen garanties afgegeven kunnen worden. En inderdaad, de warme gerechten komen eerst op tafel en allemaal tegelijk.

De coquilles met Surinaamse bloedworst en gemarineerde courgette (9,20) zijn pittig, erg zout en de coquilles vallen in het niet bij de bloedworst die bijna uit elkaar valt, een krokant korstje mist en waar waarschijnlijk geen spek in zit. De pulpo a la Gallega met truffelaardappelen en zwarte knoflookolie (8,50) is malse en lekker gegrilde inktvis, maar ook weer zo zout… de keuken strooit met gulle hand grof zeezout dat tussen je tanden knarst.

De Mexicaanse empanades met zwarte bonen, kikkererwten, cheddar, jalapenos en guacamole (6,50) is één grote, lompe deegbal met grove vulling en de waterige guacamole komt zo te proeven uit een potje. De grove paté van kalfswang, kippenlever, pistache met grotchampignons en appelrelish (8,25) mist smaak en de bijgeleverde brioche heeft niet die verleidelijk zoete smaak. De salade van vergeten groenten (8,60), een zoete parade van oerpeen en pastinaak met een kleffe, bremzoute bal messenklever (kaas), blijft bijna onaangeroerd.

We worden toch wel wat moedeloos van dit eten. Alleen de rendang (8,90), weliswaar geserveerd in grote lappen, is geslaagd en dat verbaast, want goede rendang kom je niet vaak tegen. En de wrap van pulled pork (8,65) is lekker spicy en ziet er mooi verzorgd uit – het kan dus wél.

Met een goed glas Bourgogne chardonnay in de hand (Goisot, 28,50 per fles), overzien we het slagveld en worden een beetje bedroefd. Juist omdat dit zo’n sympathieke zaak op zo’n mooie plek is, hadden we zo graag de loftrompet gestoken. Maar, ook al zijn de prijzen aangenaam, ziet het eten er op papier aantrekkelijk uit en is iedereen lief, dit kan het falen van de keuken niet verhullen. Het is te veel van grote stappen snel thuis, te grof en uit balans.

De ultieme troost komt uiteindelijk in de vorm van een punt cheesecake op een bodem van bastognekoeken (3,60); het helpt een beetje.

Mooie en smakelijke zomer gewenst, per september nieuwe ronde, nieuwe kansen!