Bo&Caro

Bij jouw pitch denkt de ander alleen maar: what’s in it for me?

Bo&Caro gaan elke dag naar een bedrijf. Ze zijn bij aandeelhoudersvergaderingen, productpresentaties of vrijdagmiddagborrels en willen graag weten: wie is hier belangrijk?

Wat: Het ZZP-inloopspreekuur in restaurant Dauphine in Amsterdam.
Wie: Coach en actrice Roeselien Wekker.

Ze hebben net even een huilmomentje gehad, vertelt loopbaanbegeleider Marjolein Hartman. Of nou ja, zij dan. Coach Roeselien Wekker knikt: “Marjolein voelt erg veel passie voor wat ze doet.” En dat is goed, vindt ze. Maar nu moeten ze weer serieus aan het werk. Hartman is namelijk niet voor niets het ZZP-spreekuur van coach en actrice Wekker binnengelopen.

Oke. Wat doet u? In zeven etages graag.

Een foto die is geplaatst door Bo&Caro (@boencaro) op

Het probleem: ze heeft nog geen goede pitch, legt Hartman uit. Klopt, zegt Wekker. Die is opeens overdreven rechtop in haar stoel gaan zitten, kijkt Hartman streng aan. Dus wat doet ze nu eigenlijk? Lichte paniek, wat gestamel. “Ik, eh, kijk naar de mens als geheel, en ik..” Wekker: “Ah. Dit is mijn etage. Tot ziens hè.”

Vijftig seconden

Ze stonden in de lift naar de zevende verdieping, verklaart Wekker, die een gehaaste directeur speelde. De zevende verdieping bereik je in vijftig seconden, zegt ze. En binnen die tijd moet je als ondernemer kunnen vertellen wat je doet, hoe je dat doet, waarom ze jou moeten inhuren en welk probleem je precies oplost. “Je verhaal moet veel korter. En zakelijker. De ander denkt alleen maar: ‘What’s in it for me?’. Houd dat in gedachten.”

Een zucht. Nog maar een keer pitchen. Wekker zwaait naar een zogenaamde bekende. Nu speelt ze een joviale directeur op een borrel. “Hé Peter jongen!” Dan wendt ze zich weer tot Hartman: “Sorry. Wat voor bedrijf heb je ook alweer?” Hartman vertelt over werknemers die volgens haar zoveel meer kunnen, maar die zichzelf in de weg zitten. Ze leert ze hoe ze met hun gevoelens om moeten gaan. En legt uit dat ze van de holistische aanpak is. “Ja. Er is dus niemand die weet wat dat is”, antwoordt Wekker.

Niet te zweverig

Weer een zucht. Maar Hartman moet doorgaan, want ze kán dit. Goed dan. Maar was het niet te zweverig wat ze zojuist vertelde? Wekker schudt haar hoofd. Nee, maar ze klonk wel teveel als een man. “Mannen praten vaak monotoon. Leg wat meer melodie in je stem.” Dan begint ze in haar handen te klappen, steeds sneller. Of Hartman dit tempo zou kunnen aanhouden.

Hartman haalt diep adem, kijkt nog één keer naar de aantekening in haar schrift. Wekker heeft haar vriendelijkste glimlach opgezet. Nu is ze een welwillende baas. Opluchting op het gezicht van Hartman. Wekker: “Weet je. Ik heb het hélemaal gehad met mijn werknemers. Ze doén gewoon niets.” Hartman legt uit dat zij de oplossing heeft, dat zij de werknemers van Wekker wel weet te motiveren. Zal ze anders eens langskomen voor een gratis sessie? Wekker knikt enthousiast, begint druk te gebaren met haar handen. En? En? “En dan kunnen jullie mij daarna natuurlijk gewoon inhuren.” Wekker slaat op een denkbeeldig drumstel. “Kadeng, beng, bam, beng.” Ze denkt dat het wel goedkomt met Hartman.