In elke scène voel je de crisis

De hoogzwangere Leng werkt op de administratie, waar zij onder andere ontslagbrieven typt voor de werknemers die overtollig zijn geworden. Dagelijks kijkt zij toe hoe weer een paar collega’s de laan uit worden gestuurd. Een enkeling ontsteekt in woede en trapt bij het verlaten van het pand tegen een volle vuilnisbank, maar de meesten zijn er gelaten onder.

Ilo Ilo speelt zich af in Singapore tijdens de Aziatische financiële crisis van 1997. Er wordt nooit rechtstreeks over gesproken maar de gevolgen zijn voelbaar in vrijwel elke scène. Zo springt er een man van een flatgebouw. Het dienstmeisje Teresa kijkt vol afschuw naar de plas bloed waarin hij ligt. Zij is net aangenomen als oppas van de door en door verwende Jialer, het tienjarige zoontje van Leng en Teck. Zij slaapt op een matras naast het bed van Jialer die haar het leven zuur maakt.

De debuutfilm van Anthony Chen is grotendeels gebaseerd op zijn eigen jeugd, al was hij naar eigen zeggen niet zo verwend en onhandelbaar als Jialer. De relatie tussen Teresa en Jialer vormt het hart van de film die twee jaar geleden de Camera d’Or (voor beste debuut) won in Cannes. Eerst haalt hij haar het bloed onder de nagels vandaan, maar langzaam verovert zij Jialers hart. Ilo Ilo, vernoemd naar de provincie waar Teresa vandaan komt, laat op impliciete wijze de klassen- en cultuurverschillen zien tussen de hardwerkende dienstmeid en haar werkgevers. Eerst is er onbegrip en racisme maar als het echtpaar de religieuze Teresa beter leert kennen, verandert dat gestaag. Gelukkig waakt Chen ervoor zijn film té feelgood te maken.