Opinie

Die Utrechtse orgie gaat er echt komen

Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid pakt Tom Dumoulin op de vierde juli van het jaar des Heren 2015, in de proloogtijdrit van de Tour de France, voor ons het geel. Ik zie Utrecht exploderen in een ongeziene euforie. Mensen vallen dronken in de grachten, de Dom helt over in pure aanbidding. In de straten voltrekt zich een orgie die de finale van Patrick Süskinds’ Het Parfum naar de kroon steekt. Het wordt niet meer donker in de stad.

Wat is dan de onzekere factor in de waarschijnlijkheid? Dat hoeft niet meer te zijn dan een oliespoor, een scherp steentje op de verkeerde plaats, een boertje dat dwarszit. Of anders een sleutelbeenbreuk in de Ronde van Zwitserland die nog niet voorbij is. Een wandelende nier. Maar laten we ons vooral niet met onwaarschijnlijkheden bezig houden.

Keihard feit is dat Tom Dumoulin in Zwitserland bij wijze van generale repetitie de proloog won. Twee seconden sneller dan Fabian Cancellara, asjeblieft! Toegegeven, Cancellara was een poos ziek en zielig, en de jeugd heeft hij ook niet meer. Tony Martin was er niet, zegt u? Liet ijzeren Tony zich niet eens denigrerend ontvallen dat Maastrichtse Tom hem „ooit wel” zou kloppen? Precies, dat was voordat onze Tom hem kortwiekte in de tijdrit van de Ronde van het Baskenland in april van dit jaar.

In de talloze interviews met Dumoulin valt telkens het woord „druk”. Kan Tom de druk wel aan nu Nederland verwacht dat hij in Utrecht eventjes het geel pakt? Natuurlijk kan Tom de druk aan. Omwille van het spel zegt hij dat de hoge verwachtingen hem nerveus maken. Maar diep in zijn binnenste denkt hij: waar maakt iedereen zich druk om. Tom is de verpersoonlijking van de milde middelvinger. Hij, de perfectionist, legt zichzelf de druk wel op.

Hij was een paar weken op hoogtestage in de Sierra Nevada. Voor de eerste keer van zijn leven. Het eerste effect ervan was dat hij zich in de proloog van Zwitserland knap beroerd voelde. Slap in de benen zelfs. Perfect. Dat belooft wat als al die nieuw aangemaakte rode bloedcellen tot wasdom komen. Reken maar dat Tom precies op de vierde juli is uitgeteld.

De hoogtestage viel hem mee. Tevoren was hij bang dat het monnikenbestaan op een bergtop hem zou vervelen, maar eenzaam of ongelukkig heeft hij zich er niet gevoeld. Op 1 juni stuurde hij een droge tweet de wereld in vanaf zijn ijle positie. Vertaald uit het Engels – Tom twittert in het Engels: „De laatste tijd niet zo actief geweest op Twitter. Er gebeurt ook niet zo veel in mijn leven. Trainen, eten, slapen, dat is het wel”.

Droogheid maakt de kampioen.

Als Tom Dumoulin die trui niet pakt in Utrecht doe ik hem wat.