Vrijwel uitsluitend in beeld als zwijmelobject

De Nederlandse acteur in Hollywood Michiel Huisman bevindt zich op een interessant punt in zijn carrière. De eerste horde – gezien en gecast worden in grote films en series – heeft hij genomen. Nu moet hij nog zien te bewijzen dat hij meer is dan een mooi gezicht. Het stijlvol gemaakte The Age of Adaline zal hem daarbij niet echt helpen: de film zet volledig in op een romantisch vrouwelijk perspectief, zijn rol is vrijwel geheel wensdroom en projectie: Huisman speelt internetmiljonair Ellis die zich nu toelegt op goede daden. Hij blijft heldin Adaline (Blake Lively) maar het hof maken, ook als hij keer op keer het lid op de neus krijgt, hij treedt haar zachtaardig en beschermend tegemoet, maar is ook nog eens knap en sexy. Huisman is in de film vrijwel 100 procent zwijmelobject en nauwelijks een personage met vlees op de botten. Dat Huisman Ellis zo nadrukkelijk guitig wil laten zijn, helpt ook niet echt.

Verhalen over onsterfelijkheid hebben vaak de onderliggende, verzoende, boodschap dat sterfelijkheid en verval uiteindelijk toch het beste zijn. Verval en dood, echt leuk is het niet, maar het is wat ons menselijk maakt. Lively speelt een vrouw die door een wonderlijke speling van de natuur – niet te lang over nadenken – op haar 29ste stopt met ouder worden. Dat begint na verloop van tijd op te vallen en om uit handen van de FBI dan wel sensatiezuchtige verslaggevers te blijven moet ze om de zoveel tijd een andere gedaante aannemen. Dat gaat zo een jaar of 80 goed – totdat ze Huisman leert kennen en op slag niet meer in staat is om weg te lopen. The Age of Adaline is Fifty Shades of Grey zonder seks – als zoiets tenminste kan bestaan: een romantische verhaal over de kracht van de liefde, dat de heldin op een voetstuk plaatst. Hele generaties academici puzzelden op de onderliggende, subversieve boodschappen van het ogenschijnlijk kitscherige melodrama van de jaren vijftig. Maar het zal nog veel puzzelwerk vergen om uit The Age of Adaline iets van tegendraadsheid te peuren.

Ellen Burstyn herhaalt haar rol uit Interstellar als de bejaarde dochter van een ouder die eeuwig jong blijft – en weer levert dat een onroerende scène op: eindelijk drama in het melodrama.