Met zijn allen zwaaien op ruim dertig Waddeneilanden

Met vijftienhonderd Oerolgangers verbeeldt kunstenaar Bruno Doedens op schaal de hele waddenstreek.

Ter voorbereiding van het ‘Wadden-Zwaaien’ markeert landschapskunstenaar Bruno Doedens elk waddeneiland op schaal
Ter voorbereiding van het ‘Wadden-Zwaaien’ markeert landschapskunstenaar Bruno Doedens elk waddeneiland op schaal Foto Bruno Doedens / SLeM

Meer dan vierhonderd kilometer, dat is de lengte van alle waddeneilanden op een rij, vanaf de zuidwestelijke hoek van Texel tot in Denemarken, bij het noordelijkste eiland Fanø. De Duitse wadden zitten daar tussenin.

Landschapskunstenaar Bruno Doedens projecteert momenteel het hele waddengebied met behulp van korte stokken op een uitgestrekt stuk strand op West-Terschelling. Hij gebruikt de schaal 1:1.000 en komt zo op een afstand van vierhonderd meter. Aanstaande zondag wil Doedens met vijftienhonderd mensen langs de contouren van de eilanden en de kust gaan staan. „Zij verbeelden de waddenstreek met zijn allen”, aldus Doedens. „Om vier uur ’s middags vraag ik de mensen te zwaaien. Met een camera, bevestigd aan een vlieger, wordt er een foto gemaakt.” Het eenmalige evenement heet Wadden-Zwaaien en vormt juist op de langste dag de afsluiting van het Oerol Festival 2015.

Volgens Doedens „tekenen” de vijftienhonderd mensen de ruim dertig waddeneiland op het lege strand. Doedens kwam op het idee toen hij ontdekte dat de meeste mensen bij de wadden vooral denken aan onze eilanden, van Texel tot Schiermonnikoog. Maar Duitse eilanden als Borkum en Sylt en Deense als Romø en Fanø behoren er evenzeer toe als Ameland en Terschelling.

Doedens was in 2006 bedenker van een vergelijkbaar project, de zandsculptuur Jaarringen aan het Noordzeestrand. Met behulp van graafmachines creëerde hij in het zand een kunstwerk bestaande uit vijfentwintig concentrische cirkels. Op de mooiste zomerdag van dat jaar nodigde hij tweeduizend mensen uit op de jaarringen te gaan liggen. Doedens: „Dat vereiste een strakke choreografie om die mensen keurig op rij te krijgen, hoofd aan voet aan hoofd. Vanuit een vliegtuig in de ruimte is een foto gemaakt die wereldwijd in kranten is afgedrukt. Mensen die meededen weten nog waar ze lagen en kunnen zichzelf precies aanwijzen op die foto.”

Ook nu hadden de mensen kunnen gaan liggen, maar dat vond Doedens te statisch: „Het moet een vitale foto worden en als de zon gaat schijnen, dan krijg je door de schaduwbeelden een fraai contrast.” Na het project Jaarringen plaatste Doedens duizenden rode pannen in het Terschellinger strandzand onder de titel Pannenland om duinvorming aanschouwelijk te maken: zand slaat in de luwte van de pannen neer. Vorig jaar jaar herschiep hij met behulp van wilgentenen in een driedimensionale sculptuur het schilderij Pier en Oceaan (1914) van Mondriaan. Het idee achter al deze projecten is eenvoudig: kunst en natuur ontmoeten elkaar.