Column

Slippers op kantoor. Dat kan dus écht niet

Column Japke-d. Bouma

Japke-d. Bouma heeft het niet zo op slippers. Deze column uit 2015 verscheen al eerder in NRC in de serie over onmisbare tips voor op kantoor.

Ik hou altijd mijn hart vast als het weer zomer wordt, ik zie er altijd enorm tegenop. Nederlanders gaan zo raar doen als het warm wordt. De evenemententerreur met zijn dixies en zijn dranghekken. Dat iedereen weer naar het terras moet, allemaal in de file naar het strand, de hele goegemeente aan de walmende barbecue en iedereen naakt in parken en rivieren. En maar heerlijk genieten met z’n allen, ‘ZOLANG HET NOG KAN!!!!1!1!1!’

Op veel kantoren is het al niet anders. Daar krijg je ook meteen hysterie zodra het buiten boven de 25 graden wordt. Ramen open, zuchten, puffen, ijsjes halen, urenlang buiten lunchen “want straks zitten we weer maanden in de regen” en het klapstuk: de korte broeken en slippers die ineens opduiken. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is om overal om je heen harige benen te hebben en mannentenen met witte schimmel ertussen.

Jongens, doe eens normaal. Met de klimaatopwarming zijn tropische dagen net zo gewoon geworden als verregende winters zonder Elfstedentocht. Je kunt je beter afvragen of we niet eens wat mínder in de zon zouden moeten en wat een zegen het dan is, op kantoor.

Ik haat ze ook, slippers. Even afgezien van de hygiëne: denk ook eens aan de arbeidsveiligheid: al die hete koffie en kroketten die je zomaar over je voeten kan krijgen. Stel je verder eens voor dat je baas op slippers naar zijn werk zou komen. Dat zou toch doodeng zijn. Ik heb mijn baas weleens in een hippe spijkerbroek gezien en daar heb ik al een paar weken van moeten bijkomen. Want even afgezien van alle mystiek die er in één keer aflazert als je de tenen van je baas ziet, stralen slippers toch vooral uit ‘ik wil hier niet zijn, wat kan mij de hele kolerezooi schelen en laat alles maar uit je tengels flikkeren’. Dat lijkt me geen handig gevoel op kantoor.

Ik snap het ook gewoon niet, slippers. Ik zie kantoor als een feestje waar allemaal spannende, bruisende mensen komen en de mogelijkheden onbegrensd zijn. Dan ga je toch niet op slippers?

Ja, Frankrijk. Dáár kan je op slippers heen. Maar naar kantoor kleed je je zoals op een spannende date. Horen daar slippers bij? Dat dacht ik dus niet.

Neem een voorbeeld aan de Italianen, Spanjaarden en Fransen. Zie je die op slippers op kantoor? Werken die überhaupt? Is het daar kouder dan bij ons? En hoeveel subsidie krijgen ze van de EU en hoe weinig krijgen wij? Precies.

Verder valt het me op dat in bedrijven zonder slippers meer geld verdiend wordt dan in bedrijven met slippers. Google en Apple zijn echt de enige uitzonderingen.

En dan is het natuurlijk ook nog eens geen gezicht, slippers. Ja, een perfect gepedicuurd en genagellakt maatje 37. Dan mag je zelfs met je tenen týpen, wat mij betreft. Het punt is echter dat de meeste mensen nog beter voor hun basilicumplant zorgen dan voor hun voeten. Helemaal vanaf de leeftijd dat je er een bril voor moet opzetten om te zien dat het één grote kalkgroeve is geworden daar beneden. Ik zou dan ook zeggen: we verbannen de slipper naar Elba.

Na de slipper begint het leven.

Japke-d. Bouma schrijft wekelijks in NRC over hoe te overleven op kantoor.